Forsal.pl: finanse osobiste

Ranking pożyczek i kredytów gotówkowych: w tych bankach najtaniej

2012-05-26T09:52:08Z

Maj to jeden z okresów w roku obfitujących w wydatki. Co począć w sytuacji, gdy domowa kasa świeci pustkami a lista zakupów wydaje się nie mieć końca? Pomocna może okazać się oferta bankowych pożyczek i kredytów gotówkowych.

Banki robią wszystko byśmy skorzystali właśnie z ich oferty kredytowej. Jednak należy zawsze pamiętać o tym, że nie można skupiać się wyłącznie na jednym, wybranym celowo i promowanym przez bank parametrze cenowym. Przy określeniu kosztów kredytu powinniśmy brać pod uwagę wszystkie aspekty: koszt prowizji, suma odsetek oraz koszty związane z ewentualnym objęciem ochroną ubezpieczeniową czy też inne, administracyjne opłaty za obsługę kredytu. Z punktu widzenia klienta najistotniejszą wartością jest zatem suma powyższych czynników zawarta w całkowitej kwocie do zapłaty przez Konsumenta. Nie powinniśmy się zatem sugerować brakiem prowizji za udzielenie kredytu (z którym w parze może iść wysokie oprocentowanie), albo niskim oprocentowaniem, z którym może wiązać się konieczność wykupienia obowiązkowego pakietu ubezpieczenia. Najważniejsze dla nas powinno być to ile finalnie zapłacimy za pożyczkę.

>>> Nie wiesz, który kredyt wybrać? Porównaj wszystkie oferty na rynku!

Przygotowując ankietę założyliśmy, że jesteśmy klientem, który chce pożyczyć z banku kwotę 10 000 zł „na rękę”, a spłatę pożyczki chcemy rozłożyć na okres dwunastu miesięcy. Nasza modelowa rodzina składa się z trzech osób (model 2+1) i uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 4 000 zł netto. Nasi pożyczkobiorcy nie byli dotychczas klientami banku – kredytodawcy i nie są zainteresowani skorzystaniem z jego oferty w zakresie kont osobistych.

Gdzie najlepiej pożyczyć?

Zdecydowanym liderem majowego rankingu został, podobnie jak w poprzednim miesiącu, Getin. Sumarycznie za ten kredyt przyjdzie klientowi zapłacić najmniej. Całkowita kwota do zapłaty przez Konsumenta wynosi w tym przypadku 10 332,96 zł, a miesięczna rata – 861,08 zł. U złotego medalisty kredyt otrzymamy bez prowizji, zaś w ramach obowiązującej do końca lipca promocji „Wyprzedaż kredytów gotówkowych” oprocentowanie zostało obniżone w stosunku do standardowej oferty aż o 30% i wynosi obecnie jedynie 6,09%. Należy w tym miejscu jednak wspomnieć fakt, że maksymalny okres spłaty wynosi w ramach tejże oferty tylko 4 lata.

Drugie miejsce w zestawieniu przypadł Meritum Bankowi, instytucji która większości z nas kojarzy się raczej z kontem osobistym zwracającym wydatki na paliwo czy z korzystnie oprocentowanymi lokatami. Całkowita kwota do zapłaty w Meritum Banku jest tylko o 330 zł wyższa niż u lidera rankingu (wynosi 10 661,46 zł), zaś rata miesięczna (888,45 zł) tylko o 27 zł. Tak korzystne parametry są możliwe dzięki brakowi prowizji za udzielenie kredytu oraz oprocentowaniu na poziomie 9,9%!

Na najniższym stopniu podium znalazła się oferta eurobanku. W przypadku tego banku całkowita kwota do zapłaty wynosi 10 746,24 zł. Miesięczna rata wynosi zaś 895,52. Także i ten kredyt otrzymamy bez prowizji. Co ważne – w ramach trwającej obecnie promocji eurobank udostępnia dla wszystkich kredytobiorców nowoczesne, a przede wszystkim bezpłatne, konto osobiste!

Ranking kredytów gotówkowych - maj 2012
poz.	Bank	Rata równa w PLN	RRSO	Prowizja	Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta (w PLN)
1	Getin Bank	861,08	6,24%	0,00%	10332,96
2	Meritum Bank ICB SA	888,45	12,81%	0,00%	10661,46
3	eurobank	895,52	14,30%	0,00%	10476,24
4	Bank Pekao SA	907,97	17,35%	0,00%	10895,65
5	Kredyt Bank	906,27	16,26%	0,00%	10989,44
6	BZ WBK	922,77	19,49%	5,00%	10991,64
7	ING Bank Śląski	924,38	21,40%	0,00%	11092,56
8	PKO Bank Polski	926,64	22,01%	0,00%	11119,68
9	Raiffeisen Bank	935,85	24,21%	0,00%	11235,31
10	BNP Paribas Bank Polska	939,02	24,51%	1,99%	11268,23
11	BOŚ	944,16	26,45%	3,00%	11329,92
12	Citi Handlowy	948,00	27,36%	5,00%	11374,00
13	Nordea Bank Polska	907,26	26,55%	5,00%	11387,14
14	Bank Millennium	952,03	28,48%	5,00%	11424,34
15	Bank BPH	955,16	29,33%	5,00%	11461,90
16	Credit Agricole Bank Polska	957,60	29,75%	5,00%	11491,20
17	MultiBank	936,92	24,64%	3,00%	11616,14
18	mBank	935,14	24,19%	4,00%	11685,90
19	Bank BGŻ	1001,70	40,80%	5,00%	12889,93
20	Bank Pocztowy	1015,00	45,45%	5,00%	13192,00
Dane na 15 maja 2012 r.
Założenia: kwota kredytu 10 tys. zł ("na rękę"), waluta: PLN, okres spłaty 12 miesięcy. Raty równe. Klienci: rodzina 2+1 osiągająca miesięczne dochody w wysokości 4 tys. zł netto (proporcje 50/50), obie osoby uzyskują dochody zatrudnione są na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, koszty utrzymania: 800 zł. Klienci nie posiadają innych zobowiązań (te, które posiadali spłacali terminowo). Klient zewnętrzny (nie posiada konta osobistego w danym banku i nie chce go zakładać!). Źródło: Banki oraz TotalMoney.pl. W zestawieniu ujęte zostały banki, które odesłały wypełnione ankiety do 15 maja 2012 r.

Jak widać w tabeli różnice w całkowitej kwocie do zapłaty są znaczące. Ich rozpiętość między pierwszym a ostatnim bankiem w zestawieniu wynosi – uwaga – niemal 3 000 zł! Wybranie złej oferty będzie skutkowało tym, że ciężko zarobione pieniądze będziemy musieli oddać bankowi zamiast wydać je na przyjemności.

>>> Spłacasz kilka kredytów? Zamień je na jeden!

Uniknięcie takiego problemu jest stosunkowo łatwe – warto poświęcić trochę czasu i uwagi na wybór korzystnej oferty kredytowej. Jeśli nie mamy czasu na to, by osobiście odwiedzać poszczególne banki i analizować ich oferty, warto posłużyć się porównywarkami internetowymi. Po pierwsze nic nie zapłacimy za szybką i rzetelną symulację, a po drugie możemy jej dokonać wygodnie z każdego miejsca, w którym jest dostęp do Internetu. Oszczędności rzędu kilkudziesięciu złotych w miesięcznej racie powinny zainteresować każdego. Zamiast poprawiać miliardowe zyski banków lepiej, wybierając najlepsza ofertę pożyczki, zacznijmy wreszcie dbać o własny portfel i nie przepłacać!

Kwota wolna od podatku nie zmieniła się od 9 lat, a ceny wzrosły w tym czasie prawie o 30 proc.

2012-05-25T15:55:44Z

Przepisy dotyczące podatku od spadków i darowizn są szczególnie drażliwe – wymagają albo płacenia podatku od otrzymanych lub dziedziczonych od najbliższych rzeczy, albo poinformowania o tym fiskusa. Co gorsze, nie każdy zdaje sobie sprawę, że zakup dla najbliżej osoby prezentu wymaga wizyty w urzędzie skarbowym. Z jednej strony więc wiele osób nic nie robi, co nie wynika z chęci złamania prawa, ale po prostu niewiedzy. Z drugiej strony, sam fiskus ma ograniczone możliwości, żeby faktycznie w pełni nadzorować „obrót” prezentami. Nie oznacza to jednak, że nie podejmuje działań żeby się o tym dowiedzieć.

9 637 zł – czy to aktualna kwota?

Regulacje podatku od spadków i darowizn zawierają tzw. kwoty wolne, do których podatku nie trzeba płacić, a samej czynności zgłaszać. Ich wysokość jest uzależniona od relacji łączących strony, czyli np. darczyńcę i obdarowanego. Ustawa wyodrębnia trzy grupy podatkowe. Dla grupy I, w której znajduje się między innymi matka, limit wynosi 9 637 zł. Oznacza to, że matka może przyjąć od dziecka prezenty do wartości 9 637 zł i nie myśleć o fiskusie. Ale uwaga! Limit ten jest ustalony na 5 lat, które należy liczyć od roku poprzedzającego ostatnią darowiznę. Oznacza, to że dla potrzeby obliczenia limitu, mama powinna zsumować wartość wszystkich prezentów, jakie otrzymała od dziecka w ciągu ostatnich 5 lat. Gdy kwota ta przekroczy 9 637 zł powinna poinformować o tym urząd skarbowy. Limit ten obowiązuje od początku 2003 roku. Od tego czasu siła nabywcza pieniądza znacznie się zmieniła. Ceny w Polsce wzrosły w tym czasie aż o 28,91%. O ile ponad 9 lat temu nie była to niska kwota, o tyle dziś wystarczy zakup np. dwóch wycieczek zagranicznych, aby została przekroczona. A pamiętajmy, że przez 5 lat okazji do obdarowania jest wiele: np. urodziny, imieniny, święta Bożego Narodzenia, czy właśnie dzień Matki. A przecież nie trzeba trzymać się tylko takich sztywnych okoliczności, by przekazać prezent swojej Mamie.

Co pół roku do urzędu?

Nie oznacza to jednak, że gdy hojność dziecka przekracza dopuszczalny ustawą limit ok. 9 tys., mama będzie płaciła prezent od każdej następnej darowizny. Dla najbliższych osób przewidziane zostało zwolnienie. Nie zapłacą one podatku pod warunkiem, że fiskus dowie się, że taki prezent otrzymały. Dodatkowo, co ważne, gdy przekazywane są pieniądze, a nie prezent rzeczowy, to należy dokonać przelewu, a nie wręczyć osobiście gotówkę. Tylko ten sposób przekazania, obok spełnia wymogu informacji, pozwala na skorzystanie ze zwolnienia. Czas na zawiadomienie naczelnika urzędu o otrzymanym prezencie, który nie mieści się już w limicie 9 637 zł, to 6 miesięcy. Jeżeli ktoś ma hojne dziecko, które stać na drogie prezenty, może stać się częstym gościem urzędu skarbowego.

Kto się o tym dowie?

Przy tak ukształtowanych regulacjach powstaje kilka problemów – po pierwsze, sama świadomość obowiązku informowania, czy przelewania pieniędzy. Po drugie, liczenia przez 5 lat wartości otrzymywanych prezentów. Trudno sobie wyobrazić, by w tym celu założyć np. specjalną ewidencję i dokonywać wyceny otrzymywanych prezentów od każdego, kto przekazuje prezent. Po trzecie, nie bez znaczenia pozostaje tu pewien wewnętrzny opór i w skrajnych przypadkach lekceważenie tych regulacji, gdyż prawda jest taka, że sam fiskus ma mocno ograniczone możliwości by się o takich okazjonalnych darowiznach dowiedzieć. Inaczej jest, gdy przedmiotem darowizny są znaczne kwoty, które przeznaczane są np. na wkład mieszkaniowy, czy zakup samochodu albo gdy darowizną jest samo mieszkanie. Wtedy, gdy zgłaszane fiskusowi w corocznym zeznaniu dochody będą nie wystarczające, by przy uwzględnieniu codziennych wydatków i kosztów utrzymania, odłożyć kwoty pozwalające na takie zakupy, to można się liczyć, że urząd skarbowy rozpocznie postępowanie wyjaśniające, żeby ustalić skąd pochodziły pieniądze na tak drogi wydatek.

Aż 20 proc. oddasz fiskusowi

I tu mogą się zacząć problemy. W sytuacji, gdy wartość darowizny z ostatnich 5 lat przekroczy kwotę 9 637 zł, a darowizna nie została zgłoszona fiskusowi, trzeba się liczyć z sankcyjną stawką 20%. Opodatkowanie (nadwyżki darowizny ponad 9 637 zł) przy zastosowaniu tak wysokiej stawki ma miejsce właśnie w sytuacji, gdy w trakcie np. czynności sprawdzających albo postępowania podatkowego, czy kontrolnego, obdarowany przyzna się, że otrzymał darowiznę.

Wysokość podatku od spadków i darowizn zależy od grupy podatkowej i wartości nabytych rzeczy i oblicza się od nadwyżki wartości prezentu ponad kwotę wolną od podatku. Dla I grupy podatkowej wynosi:

Kwoty nadwyżki w zł		Podatek wynosi
ponad	do
1) od nabywców zaliczanych do I grupy podatkowej
	10 278	3%
10 278	20 556	308 zł 30 gr i 5% nadwyżki ponad 10 278 zł
20 556		822 zł 20 gr i 7% nadwyżki ponad 20 556 zł

Regulacje warte zmiany

O ile trudno postulować zniesienie podatku od spadków i darowizn, to z pewnością uzasadnione byłoby podniesienie limitów kwot wolnych od podatku, tak aby dostosować je do obecnie obowiązujących realiów rynkowych., Kontrowersyjny jest też obowiązek przekazywania informacji, jako warunku dla zastosowania zwolnienia w grupie „0”, czyli w ramach najbliższej rodziny. Utrzymywanie rozwiązań, które dla obu stron (podatnika, który ma liczyć wartość prezentów i fiskusa, który nie wiadomo, jak ma kontrolować przekazywanie podarunków) są w wielu przypadkach wręcz nierealne do wykonania, mija się z celem. Póki co, warto jednak o tym obowiązku pamiętać, by nie narażać się na niepotrzebne problemy.

Polacy płacą jedne z najwyższych rachunków za prąd w UE

2012-05-25T15:52:18Z

Średnia cena elektryczności dla gospodarstw domowych w UE to 18,4 euro za 100 kilowatogodzin (kWh). Polska jest poniżej tej średniej - cena prądu wynosiła w drugiej połowie 2011 roku 13,5 euro. Jednak jeśli wziąć pod uwagę siłę nabywczą, Polacy płacą jedne z najwyższych rachunków za prąd, jeszcze wyższe rachunki płacą tylko Cypryjczycy, Węgrzy, Słowacy i Niemcy.

Jeśli chodzi o procentowy wzrost nominalnych cen prądu, to pomiędzy drugą poł. 2010 a drugą poł. 2011 roku w Polsce wzrosły one o 5,1 proc. Najbardziej ceny wzrosły na Łotwie (o 27 proc.), Cyprze (19 proc.), w Portugalii i Hiszpanii (13 proc.). Polska pod względem wzrostu nominalnych cen prądu plasuje się mniej więcej w połowie stawki.

Jedynym krajem, gdzie ceny elektryczności spadły, był Luksemburg - o 5 proc., zaś na Litwie, Malcie i w Finlandii ceny zmieniły się w niewielkim stopniu.

psav linki wyróżnione

Gaz również kosztował polskie gospodarstwa domowe więcej od wielu innych krajów w UE, biorąc pod uwagę siłę nabywczą polskich portfeli. Wyższe koszty gazu są tylko w Bułgarii, na Węgrzech, w Słowenii, Szwecji, Portugali i na Litwie.

Przeciętna nominalna cena gazu (za 100 kWh) dla całej Unii wyniosła 6,4 euro w 2 poł. 2011 roku, a w Polsce - 5 euro. Między drugą poł. 2010 a drugą poł. 2011 roku ceny gazu w Polsce wzrosły o 6,5 proc. To jeden z pięciu najniższych wzrostów w UE wśród 23 krajów UE (średni wzrost UE - 12,6 proc.).

Z danych Eurostatu wynika, że rachunki Europejczyków za energię nie przestają rosnąć. W poprzednim okresie, między drugą poł. 2009 a drugą poł. 2010 roku elektryczność zdrożała w UE o 5,6 proc., a gaz o 7,5 proc.

Polakom znacznie łatwiej kupić mieszkanie niż Francuzom czy Brytyjczykom

2012-05-25T15:44:06Z

W krajach europejskich właściciele mieszkań legitymują się przeciętnie o ponad 20% wyższymi zarobkami niż osoby, które własnych mieszkań nie mają i muszą się posiłkować najmem– wynika z danych Eurostatu. Należy to wiązać z faktem, że najem jest formą zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez osoby młode, które dopiero rozpoczynające samodzielne życie i pracę zawodową, a tym samym ich dochody są relatywnie niskie i często nie pozwalają jeszcze na zaciągnięcie kredytu hipotecznego.

Dane Eurostatu wskazują ponadto, że większe dysproporcje między dochodami właścicieli i najemców charakteryzują kraje tzw. „starej” Unii niż nowych członków wspólnoty. A to wynika po pierwsze z relatywnie wysokich kosztów zakupu nieruchomości w porównaniu do ceny wynajmu w tych pierwszych, a także tradycji. Zgodnie z szacunkami Eurostat dwuosobowe gospodarstwo domowe korzystając z najmu wydaje na ten cel około jedną piątą swojego dochodu w krajach „starej” Unii, a gdyby mieszkało na terenie nowych krajów członkowskich najem pochłaniałby prawie czwartą część dochodów. Można to łączyć z faktem, że na zachodzie rynek najmu jest przeważnie znacznie większy, a co za tym idzie bardziej konkurencyjny.

W krajach „starej” UE własne mieszkanie to luksus

Rekordzistą w tym zakresie jest Norwegia. W kraju tym średnie dochody rozporządzalne przypadające na osobę w gospodarstwie domowym posiadającym prawo własności do zamieszkiwanej nieruchomości wyniosły w 2010 roku 36,4 tys. euro. Dla porównania, najemcy legitymowali się zarobkami netto na średnim poziomie 23 tys. euro rocznie. Różnica to aż 36,9%. Do grona krajów, w przypadku których dochody najemców są niższe od tych osiąganych przez właścicieli, o przynajmniej 30 % można zaliczyć europejskie potęgi, czyli Wielką Brytanię i Francję, ale też: Litwę, Irlandię czy Holandię.

…a w krajach „nowej” UE – najem

Zupełnie inaczej sytuacja ta wygląda w dwóch najbiedniejszych krajach „nowej” UE– Rumunii i Bułgarii. W obu z nich średni dochód rozporządzalny właścicieli nieruchomości jest niższy niż najemców. W Rumunii na osobę w gospodarstwie domowym posiadającym prawo własności do nieruchomości przypadał dochód rozporządzalny na poziomie 2,4 tys. euro, natomiast w przypadku najemców było to 2,9 tysięcy.

W przypadku bułgarskich rodzin dochody właścicieli wyniosły 3,5 tys. euro rocznie, a najemców 3,6 tysięcy. W obu tych krajach można spodziewać się, że wyższe średnie wynagrodzenia najemców mogą wynikać z faktu, że ten sposób zaspokajania potrzeb mieszkaniowych może być wybierany przez kadrę zarządzającą dużych firm lub po prostu cudzoziemców, którzy postanowili osiedlić się nad ciepłym morzem w krajach, które ostatnio wstąpiły do wspólnoty. Potwierdzają to dane dotyczące wielkości rynków najmu w obu krajach, które wskazują, że tylko niewielka grupa mieszkańców zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe w ten sposób. W Rumunii komercyjny rynek najmu jest jednym z najpłytszych w Europie – korzysta z niego zaledwie 1,1% mieszkańców tego kraju. W Bułgarii współczynnik ten wynosi 2,1%. Dla porównania średnia dla całej Unii to 17,8%.

W Polsce właściciele tylko trochę bogatsi niż najemcy

Ciekawa sytuacja maluje się także w Polsce. Co prawda tak, jak w większości krajów europejskich dochody właścicieli są wyższe niż najemców, ale różnica ta jest niewielka wynosząc zaledwie 6,9%. W Polsce średnie dochody rozporządzalne przypadające na osobę w gospodarstwie domowym posiadającym prawo własności do zamieszkiwanej nieruchomości wynosiły w 2010 roku 5,1 tys. euro (22,2 tys. zł) rocznie. Dla porównania najemcy legitymowali się zarobkami netto na średnim poziomie 4,8 tys. euro (20,7 tys. zł).

Dane te mogłyby świadczyć o tym, że w Polsce łatwiej jest kupić nieruchomość na własność, niż w wielu krajach Europy zachodniej. Nie można jednak zapomnieć o tym, że przyzwyczajenia Polaków skłaniają ich do większych wyrzeczeń w celu uzyskania prawa własności do nieruchomości niż osoby mieszkające na zachód od Odry. Zgodnie bowiem z danymi Home Broker przeciętny rodak mieszkający w dużym mieście za swoją miesięczną pensję netto może kupić zaledwie około 0,5 m kw. mieszkania. W wielu krajach zachodniej Europy wynik ten jest 2 – 4 razy wyższy.

psav linki wyróżnione

Ekonomia w czasach kryzysu, czyli kultura ryzyka i pułapka postrzegania

2012-05-26T09:43:04Z

Chodzi o to, że rzadko rozważają serię opcji i możliwości, dochodząc do racjonalnego wniosku, jaki rodzaj działania jest najbardziej skuteczny, jeżeli chodzi o maksymalizację satysfakcji.

Trzeba przyznać ekonomistom, że nigdy nie byli na tyle głupi, by wierzyć, że człowiek jest w pełni racjonalnym homo economicus; na potrzeby teorii ekonomicznej omijali ten problem, stosując zasadę ceteris paribus, która zakłada, że wszystkie pozostałe warunki pozostają niezmienne. Klasyczny ekonomiczny dowcip opowiada o chemiku, inżynierze i ekonomiście, którzy znaleźli się na bezludnej wyspie bez jedzenia i wody. Odkryli składzik z konserwami, które pomogłyby im przetrwać do czasu nadejścia pomocy. Jednak nie mieli otwieracza. Wszyscy postanowili wykorzystać swoje doświadczenie zawodowe, by znaleźć sposób na otwarcie puszki. Chemik znalazł minerały, które po zmieszaniu miały się zapalić, wytwarzając wystarczającą temperaturę, by puszka się otworzyła. Inżynier obliczył siłę potrzebną do otwarcia konserwy i zaczął szukać przydatnych do tego kamieni i kijów. A ekonomista? Usiadł na plaży i patrząc w morze, powtarzał: „Załóżmy, że mamy otwieracz”.

psav linki wyróżnione

Uświadomienie sobie, że nie mamy otwieracza i że jesteśmy poznawczo ograniczeni, że podejmujemy decyzje poprzez serię myślowych skrótów i że emocje odgrywają dużą rolę w naszym życiu, jest niezwykle ważne. Należy jednak podkreślić, że jak wykazały ostatnie badania, brak racjonalności nie musi być czymś negatywnym. Emocje odgrywają kluczową rolę w naszym procesie decyzyjnym i bez nich decyzje mogą być wadliwe. Co w końcu decyduje o tym, że niektórzy z nas noszą czerwone krawaty, a inni niebieskie? (Tak, wiem, nasze żony lub partnerki, ale one też muszą w jakiś sposób podejmować te decyzje).

Mamy tu do czynienia z pewnymi kluczowymi czynnikami psychologicznymi. Dla przykładu heurystyka dostępności (wydarzenia, które łatwo przywołujemy do świadomości; nacechowane emocjonalnie wydają się nam bardziej prawdopodobne – red.) nawiązuje do naszej oceny korelacji, na którą wpływa to, co pamiętamy. Na przykład powszechnie się uważa, że główną przyczyną śmierci starszych ludzi jest zapalenie płuc lub rak. Tymczasem są nią choroby serca.

Heurystyka zakotwiczenia opisuje sposób, w jaki niezwiązane ze sobą liczby wpływają na nasze sądy. Jeżeli poprosimy ludzi, by zakręcili kołem ruletki, w której kula zawsze zatrzyma się na numerze 10 lub 65 (koło jest zepsute), wpłynie to na ich późniejszą odpowiedź na pytanie, ile krajów afrykańskich jest członkiem ONZ.

Te i podobne skrzywienia systemowe wpływają na sposób, w jaki komunikujemy się i postrzegamy świat. Są aż nadto widoczne w obecnym kryzysie strefy euro i były kluczowym czynnikiem w kryzysie z lat 2008 – 2009. Wyraźnie również odgrywają rolę w obecnej debacie emerytalnej. Warto pamiętać, że nawet profesjonaliści, tacy jak lekarze, księgowi i piloci, opierają się często w swoich sądach na intuicji. Nie wspominając już o naszych politykach!

To skrzywienie sądów jest główną przyczyną większości nonsensów w przepisach dotyczących ochrony zdrowia oraz obsesji na punkcie bezpieczeństwa i zagrożeń, która ogarnęła nasze społeczeństwa. Szczególnie widoczne jest to w Wielkiej Brytanii. Jeżeli sądy na tym obszarze nie są równoważone przez uważną analizę faktów i zdrowy rozsądek (choć zawsze powtarzam studentom, że nie ma czegoś takiego jak zdrowy rozsądek rozumiany jako racjonalne rozumienie realiów sytuacji), będą wadliwe.

Czy muszę przypominać ptasią grypę i koszmarne kolejki do kontroli bezpieczeństwa na lotniskach, w których każdy z nas jest traktowany jak potencjalny zamachowiec samobójca? Wszystkie te biedne starsze panie zmuszone do zdejmowania butów i biznesmeni zmuszani do wyrzucania drogich wód po goleniu, po to tylko, by zadośćuczynić absurdalnym przepisom. Choć oczywiście monopolistyczne zyski, które lotniska czerpią ze sprzedawania płynów po przejściu kontroli bezpieczeństwa, muszą być miłą rzeczą. Tak się składa, że w USA w ubiegłym roku popełniono 14 tys. morderstw. Ile z nich było rezultatem islamskiego ekstremizmu? Zero. USA wyraźnie nie muszą importować żadnych terrorystów. Nasi deputowani powinni gwarantować, że regulacje i kampanie są proporcjonalne, albo pójdą w złym kierunku, niepotrzebnie tylko strasząc ludzi. Legislacje, regulacje i upublicznianie określonych faktów będzie w sposób pośredni lub bezpośredni wpływać na nasze postrzeganie rzeczywistości.

Na koniec chciałem opowiedzieć wymowną, ale i w jakimś sensie smutną historię z londyńskiego metra. Obecnie prowadzona jest tam kampania plakatowa, by nie przepychać się do wyjścia z pociągu. Bardzo rozsądnie; każdy, kto kiedykolwiek był w Londynie, pamięta powtarzane jak refren „Mind the Gap”. Kampanię uzasadnia to, że w „ubiegłym roku doszło do 164 wypadków przy wsiadaniu do pociągów i wysiadaniu z nich”. To z pewnością poważny problem. Ale chwileczkę. W roku obrachunkowym zakończonym w kwietniu z metra skorzystało około 1,1 miliarda osób. Te 164 wypadki stanowią półtora tysięcznej procentu, czyli 0,000164 proc. Jak pisał Sam Leith, komentując tę kampanię w piśmie „Prospect”, prawdopodobnie większość z tych 164 ofiar była i tak zbyt pijana, by przeczytać plakat, więc jest to całkowita strata czasu. Niestety, wpłynie ona na percepcję wielu ludzi, którzy w podróżowaniu zaczną dostrzegać jeszcze jedno zagrożenie dla ich życia. Pomyślcie tylko o tych wszystkich biednych dzieciach, na które matki zaczną krzyczeć po przeczytaniu plakatu w drodze na wizytę u dziadka. Londyńskie metro wpadło na kiepski pomysł.

psav linki wyróżnione

Fundusze dłużne na łasce Grecji

2012-05-25T19:36:13Z

Fundusze obligacji w ostatnich 12 miesiącach zarobiły średnio 6,4 proc., tym samym bijąc wyniki lokat bankowych (4,9 proc.) czy funduszy pieniężnych (4,8 proc.). Czy można liczyć na utrzymanie tej tendencji?

– Okres żniw dla funduszy obligacji minął – mówi Bernard Waszczyk, analityk Open Finance. Może to oznaczać nie lada problem dla oszczędzających. Ta kategoria funduszy w ostatnim czasie była najpopularniejsza. Od początku maja 2011 r. do funduszy dłużnych napłynęło o blisko 7 mld zł więcej, niż z nich odpłynęło. Ich aktywa wynoszą 24 mld zł. Po siedmiu latach przerwy znajduje się w nich więcej pieniędzy niż w funduszach akcji. Różnica wynosi 0,3 mld zł. Tylko w kwietniu TFI, odpowiadając na zainteresowanie klientów, uruchomiły cztery fundusze dłużne.

psav linki wyróżnione

Czemu mają nadejść słabsze czasy dla funduszy dłużnych, skoro swoje dobre wyniki osiągnęły w warunkach zacieśniania w Polsce polityki pieniężnej, czyli podnoszenia stóp procentowych? Od początku 2011 r. Rada Polityki Pieniężnej podnosiła stopy pięciokrotnie, w sumie o 1,25 pkt proc. To powinno powodować spadek cen polskich obligacji, ale tak się nie działo.

– Polska gospodarka miała się dobrze, więc zainteresowanie zagranicznych inwestorów polskim długiem rosło – tłumaczy Paweł Mizerski, ekspert rynku obligacji Axa TFI.

Ostatni rok przyniósł spadek rentowności polskich obligacji dziesięcioletnich z 6,3 proc. do 5,5 proc. – Dlatego posiadacze jednostek uczestnictwa funduszy papierów dłużnych zanotowali zyski ekstra – dodaje Waszczyk.

Według niego pomyślny okres dla obligacji dobiega jednak końca, ponieważ rynek jest już „wykupiony”. – Wielką niewiadomą jest to, czy i ewentualnie ile miejsca pozostało jeszcze do dalszego wzrostu cen polskiego długu – uważa Waszczyk. – Lepiej zakładać, że okres wysokich zysków notowanych przez fundusze obligacji mamy za sobą. Nawet jeśli sytuacja w strefie euro pozostanie pod kontrolą, a liczba jej członków się nie zmieni – dodaje. Gdyby kryzys grecki się jeszcze zaostrzył, trzeba się liczyć ze spadkiem cen naszych obligacji i stratami w funduszach dłużnych.

Inaczej patrzy na to Bartosz Sawicki, analityk TMS Brokers DM. – W ostatnich tygodniach, mimo że strach o przyszłość strefy euro powrócił na rynek, rentowność polskich obligacji nie zmieniła się znacząco, czyli cena nie spadła. Jeśli sytuacja się uspokoi, cena naszych papierów powinna iść w górę – sądzi Sawicki. W ciągu ostatnich 30 dni rentowność polskich 10-letnich papierów skarbowych wzrosła o 0,05 pkt proc., a w ostatnim tygodniu spadła o 0,02 pkt proc.

– Ceny naszych papierów dłużnych znacząco spadłyby tylko w sytuacji niekontrolowanego rozpadu strefy euro. Jeśli taki scenariusz nie będzie miał miejsca, ceny polskich obligacji wciąż mogą rosnąć albo w najgorszym wypadku utrzymywać się na zbliżonym do obecnego poziomie – mówi Paweł Mizerski.

Ekspert Axa TFI jest jednak zdania, że będą szły w górę, ponieważ zapowiada się okres łagodnej polityki pieniężnej, która takiemu zachowaniu cen obligacji sprzyja. Według niego okres żniw dla funduszy obligacji jeszcze potrwa.

psav linki wyróżnione

Zawód: agent piłkarski, czyli wielkie pieniądze na boisku

2012-05-25T19:28:05Z

Podczas gdy piłkarze decydują o tym, co dzieje się na murawie boiska, tak ich agenci mają największy wpływ na wszystko to, co wydarzy się poza nim. To im zawodnicy powierzają kariery i życiowe sprawy. Wschodzących gwiazd futbolu agenci wyszukują na boiskach i na portalach społecznościowych. Robią to z licencją lub bez. Biznes jest zarazem tak niepewny i intratny, że mogą wznieść piłkarza na wyżyny albo całkowicie go zepsuć.

Zasada jest prosta – im bardziej rozwinięty rynek piłkarski, tym większa rzesza agentów futbolowych. W 2010 r. najwięcej działało ich we Włoszech (725), Hiszpanii (585), Anglii (428), Brazylii (328) i Niemczech (320). Choć zdarzają się także wyjątki – w pierwszej dziesiątce państw z największą liczbą działających agentów znalazły się Bośnia (122) oraz Nigeria (119). Polski Związek Piłki Nożnej do tej pory licencjonował 65 piłkarskich menedżerów.

To jednak niepełne statystyki: w branży działają też osoby bez licencji. – Jest ich w Polsce nawet ok. 100 – mówi Michał Karpiński, agent piłkarski oraz właściciel Champions Football Agency. Choć współpracujący z takimi osobami piłkarze mogą zostać zawieszeni w prawach zawodnika lub otrzymać karę w wysokości co najmniej 10 tys. franków szwajcarskich, proceder kwitnie. Jak wskazują statystyki, na które w zeszłym roku powoływał się serwis BBC Sport, tylko co trzeci międzynarodowy transfer piłkarski był dokonany przez licencjonowanego agenta.

Być może jest tak dlatego, że zdobycie licencji jest sporym wyzwaniem. W naszym kraju procedura jest dwuetapowa. Najpierw trzeba złożyć serię oświadczeń: o korzystaniu z pełni praw publicznych i pełnej zdolności do czynności prawnych, o niezajmowaniu żadnego stanowiska w FIFA, UEFA, PZPN i klubie, do tego jeszcze zaświadczenie o niekaralności. Potem wystarczy już zdać egzamin (przede wszystkim ze znajomości skomplikowanych wewnętrznych przepisów FIFA), za który trzeba zapłacić 5 tys. zł.

Doradcy od wszystkiego

Wysiłek i wydatki mogą się opłacać, biorąc pod uwagę możliwe profity. Agent piłkarski może liczyć na prowizje rzędu 10 – 50 proc. od zawartych umów sponsorskich i 2 – 10 proc. w przypadku transferów. Do tego czasem dochodzą pensje, które wypłacają im podopieczni, lub kluby, dla których agenci pracują.

psav linki wyróżnione

Z danych firmy doradczej Deloitte za sezon 2009/2010 wynika, że tylko w lidze angielskiej agenci piłkarscy na tamtejszych graczach zarobili 80 mln funtów. Stanowiło to 13 proc. wydatków transferowych brutto 92 największych klubów zrzeszonych w Football Association. Stawki pobierane przez agentów są nieraz tak ogromne, że mogą zniechęcać kluby – nawet te, które nie klepią biedy – do kupna nowego piłkarza. Jeszcze przed zwycięstwem w Lidze Mistrzów Chelsea rozpoczęła rozmowy z 20-letnim Edenem Hazardem (czytaj również na str. 9) . Klub, który zdecyduje się na nabyć Hazarda, będzie musiał wydać dodatkowe 6 mln funtów na same prowizje dla przedstawicieli zawodnika.

Sporo, choć rzecz jasna nie tak wiele jak na Zachodzie, zarabiają również najlepsi agenci w Polsce. Bartłomiej Bolek, jeden z najskuteczniejszych krajowych piłkarskich menedżerów, w zimowym okienku transferowym w 2011 r. zainkasował – zdaniem sportowych mediów – nawet 150 tys. euro, umieszczając pięciu polskich piłkarzy w drużynach tureckich. Od każdej transakcji pobrał 2,5 proc. prowizji.

Czym – w imieniu piłkarzy – zajmują się tak sowicie opłacani agenci? Można powiedzieć, że niemal wszystkim. – Zawodnik musi się skupić na pracy, czyli dobrze grać. Wokół niego jest jeszcze sporo rzeczy związanych z kontraktem, sponsoringiem czy doradztwem inwestycyjnym. Trzeba pamiętać, że piłkarz będzie zarabiać na boisku tylko przez kilkanaście lat, a potem musi się z czegoś utrzymać – tłumaczy Szymon Pacanowski z Fabryki Futbolu, który brał udział m.in. w sprzedaży bramkarza Artura Boruca do Celticu Glasgow. Michał Karpiński dodaje, że równie ważne jest także dbanie o wizerunek podopiecznych. – Medialność podnosi wartość zawodnika. Ta niemal zawsze spada, gdy stanie się bohaterem publikacji w tabloidach – mówi.

Polowanie na pieniądze

Wciąż jednak najważniejszym elementem pracy każdego agenta jest wyszukiwanie młodych talentów i kierowanie ich karierą. W tym celu większość czasu spędzają w terenie, obserwując poczynania juniorów i młodych zawodników. Niektórzy idą jednak na łatwiznę. Tajemnicą poliszynela w branży jest to, że potężne agencje futbolowe same nie szukają zawodników, lecz płacą tym wyróżniającym się (których wcześniej odkrył ktoś inny) za podpisanie z nimi umowy.

Jeśli uda się już pozyskać piłkarza, zaczyna się walka o jego sportową przyszłość. I o prowizje. – Dobra gra zawodnika nie wystarczy, by go dobrze sprzedać. Przede wszystkim trzeba mieć kontakty w klubach i cały czas nawiązywać nowe znajomości – opowiada Pacanowski. Dlatego Cristiano Ronaldo, którego przecież nikomu nie trzeba przedstawiać, znajduje się w jednej z największych piłkarskich stajni – portugalskiej GestiFute, która opiekuje się nie tylko kilkoma dziesiątkami znakomitych futbolistów, lecz także trenerami (swoją karierę powierzył jej m.in. Jose Murinho). Wayne’em Rooneyem przez długie lata opiekował się często działający na granicy prawa Paul Stretford z Proactive Sports Management, z kolei Izraelczyk Pinhas Zahavi reprezentuje Carlosa Teveza i Rio Ferdinadem. Z ogólnego trenu wyłamuje się za to Leo Messi – oficjalnie nie ma agenta, a w sprawach kariery i finansów doradza mu rodzina.

Agenci wysyłają płyty DVD z wyczynami podopiecznych do potencjalnie zainteresowanych nimi klubów, spotykają się z ich przedstawicieli i przedstawiają oferty, a jeśli dobrze pójdzie – negocjują kontrakty. Te rozmowy, jak zaznaczają nasi rozmówcy, do łatwych nie należą. Standardowo piłkarz zarabia rocznie ok. 20 proc. swojej wartości, ale klub najchętniej widziałby go grającego za półdarmo. A wynegocjować trzeba bardzo szczegółowe sprawy, nie tylko związane z wynagrodzeniem i premiami zawodnika, lecz także rzeczy takie, jak warunki leczenia operacyjnego po kontuzji czy prawa do jego wizerunku.

Ale często zanim dojdzie do jakichkolwiek negocjacji, agenci piłkarscy próbują wysondować na różne sposoby wartość rynkową zawodnika. Jednym z nich jest rozsiewanie plotek. – Nie stosuję tego typu praktyk, ale są one w branży wykorzystywane – potwierdza Michał Karpiński.

Przykład? Ostatnio huczy od plotek, które wywołał Cezary Kucharski, menedżer Roberta Lewandowskiego, gwiazdy Borussii Dortmund. – To, czy w następnym sezonie Robert nadal będzie grał w Borussii, jest sprawą otwartą – powiedział kilka tygodni temu w wywiadzie dla gazety „Westfaelische Rundschau”. Mimo że wart ok. 25 mln euro piłkarz jest jeszcze bardziej powściągliwy od komentarzy, słowa agenta wywołały falę spekulacji o możliwych transferach. Świetnie grającym Lewandowskim mają ponoć interesować się najlepsze kluby świata, m.in. Bayern Monachium, Arsenal, Chelsea, Manchester City. Notowania piłkarza wzrosły – pytanie tylko, czy sposób, w jaki to się stało, był działaniem zamierzonym. Tego Cezary Kucharski najwyraźniej nie chce ujawniać. Mimo umówionego wcześniej miejsca i czasu spotkania nie pojawił się na spotkaniu i nie odbierał telefonów.

Persona non grata

Tam, gdzie w grę wchodzą wielkie pieniądze, tam pojawiają się konflikty interesów. – Było już u nas w kraju sporo piłkarzy dorównujących talentem Robertowi Lewandowskiemu, ale z ich karier nic nie wyszło wskutek błędnych decyzji, czasem także agentów – mówi Michał Karpiński z Champions Football Agency.

W zeszłym roku wiele kontrowersji w angielskiej Premiere League wywołał Peter Harrison, agent z dwudziestoletnim stażem kierujący karierami takich piłkarzy, jak Andy Caroll, Eidur Gudjohnsen czy Jussi Jaaskelainen. Przyznał, że umieszczając Lucasa Niella w drużynie West Ham United, z premedytacją wykorzystał swoje znajomości w tym klubie i naiwność jego szefa Eggerta Magnussona. Ale w ten sposób zarobił w jeden dzień 900 tys. funtów prowizji. Potem przestało już mu zależeć na podtrzymywaniu kariery Niella, który w końcu trafił do ligi tureckiej, a dziś gra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. – Wtedy liczyły się dla mnie wyłącznie pieniądze. Miałem do zapłacenia rachunki, musiałem utrzymać biuro, pokryć koszty podróży. Ale teraz, kiedy na to wszystko patrzę, jestem zażenowany – podsumował całą sprawę Harrison.

Jeszcze ostrzej o piłkarskich agentach mówił w wywiadzie dla brytyjskiego „Daily Mail” Tim Sherwood, dawny reprezentant Anglii, dziś asystent trenera Tottenhamu. – Zbyt wielu menedżerów twierdzi, że potrafią przed zawodnikami otworzyć każde drzwi. Wmawiają im, że wynegocjują im kontrakty lepsze od tego, który posiada Messi. A potem musimy znosić zachcianki graczy, którym daleko do poziomu Argentyńczyka – stwierdził.

Z tego powodu agenci są coraz częściej niemile widziani w klubowych ośrodkach szkoleniowych, skąd starają się podbierać młodych adeptów futbolu. Metody są coraz bardziej ekstrawaganckie. Zdarzają się przypadki, gdy nastawionych na sukces młodzieńców kuszą drogimi samochodami, którymi jeszcze przed ewentualnym podpisaniem kontraktu podwożą na treningi, czy obsypują drogimi prezentami. Tego typu sytuacji miały dość Manchester United i Chelsea – na teren akademii prowadzonych przez kluby agenci nie mają prawa wstępu, chyba że otrzymają specjalne zezwolenie. Ale gdy nie można wejść drzwiami, trzeba oknem – którym okazał się internet. Agenci wykorzystują tzw. biegaczy, którzy infiltrują środowisko piłkarskie za pośrednictwem portali społecznościowych, takich jak Facebook czy Twitter.

Sami agenci również są coraz bardziej aktywni w sieci. Blogi na piłkarskim portalu Weszło.com prowadzili m.in. Mariusz Piekarski i Jarosław Kołakowski. Największe zamieszanie wywołały jednak wpisy Radosława Osuchy, który reprezentował interesy takich piłkarzy, jak Łukasz Garguła czy Paweł Brożek. Na stronie internetowej Goool.pl Osuch krytycznie odnosił się do ówczesnego trenera narodowej reprezentacji Leo Beenhakkera. Przesadził w momencie, gdy zarzucił selekcjonerowi kierowanie się niejasnymi przesłankami przy powołaniach do kadry. W lutym 2009 r. poznański sąd nakazał mu przeprosić Holendra. Przy okazji całego zamieszania na popularności zyskał blog Osucha, a w konsekwencji – zaczęło się więcej mówić o jego podopiecznych.

Dzięki organizacji Euro 2012 i wybudowaniu nowoczesnej infrastruktury stadionowej Polska dość niespodziewanie dołączyła do rozwijających się rynków piłkarskich. To oznacza, że zainteresowanie futbolem będzie jeszcze większe, a wraz z nim przyjdą pieniądze, o które piłkarze, kluby, menedżerowie i firmy eventowe będą rywalizować. A gdzieś z tyłu działać będą agenci piłkarskich gwiazd, planujący swój kolejny ruch, by w momencie kolejnego transferu piłkarza choć na chwilę wyjść z cienia.

psav linki wyróżnione

Wynajmujesz mieszkanie kibicom? Wykup polisę

2012-05-25T19:31:29Z

Pod warunkiem oczywiście, że rozgrzany emocjami lokator nie zrzuci na podłogę telewizora (bo jego drużyna przegrała), nie wyważy drzwi (bo zapomniał klucza) albo nie wyrwie kranu ze ściany. W skrajnym wypadku cały zysk z najmu trzeba będzie wydać na remont.

Właściciel mieszkania może oczywiście zabezpieczyć się, spisując z kibicami specjalną umowę i pobierając od nich kaucję. Niemniej lepszym rozwiązaniem może się okazać wykupienie specjalnego ubezpieczenia. Jego stawka zależy od wartości rynkowej mieszkania, sprzętów, które chcemy ubezpieczyć, a także długości okresu ubezpieczenia.

psav linki wyróżnione

W Euro Hestii za polisę dla 50-metrowego mieszkania wycenionego przez właściciela na 350 tys. zł trzeba zapłacić około 90 zł. To niewiele, zważywszy na to, że ubezpieczenie będzie działało cały rok i obejmie elementy stałe, jak ściany, drzwi, kafelki czy armaturę do kwoty 15 tys. zł. Równie wysokie odszkodowanie właściciel mieszkania może dostać za zniszczone przedmioty ruchome, czyli np. telewizor, dywan czy kanapę. Podobne produkty mają w ofercie inni ubezpieczyciele – PZU, Uniqa, Link 4, Generali i Concordia.

Wysokość składek jest zróżnicowana. Najtaniej, bo już za 42 zł, wykupimy pakiet w PZU, jednak będzie on działał tylko miesiąc. Najdroższy jest w towarzystwie Uniqa – kosztuje ok. 320 zł, ale działa przez rok.

Przed zakupem polisy, trzeba dokładnie przeczytać umowę. Niektóre towarzystwa nie wypłacą bowiem pieniędzy np. w sytuacji, gdy klient przywłaszczy sobie telewizor lub gdy do zniszczeń doprowadził z premedytacją, np. rozpalając ognisko na podłodze.

Inną, poza ubezpieczeniem i kaucją opcją, z której mogą skorzystać właściciele wynajmowanych mieszkań, jest wykup polisy OC dla kibica. Wtedy wszelkie koszty napraw zniszczonego lokalu pokrywane są z ubezpieczenia. Problem polega tylko na tym, że do wyliczenia składki potrzebne są dane personalne klienta. Tak jest np. w Liberty Direct oraz w PZU.

W Concordii ubezpieczenie dla kibica kosztuje 75 zł (do kwoty 50 tys. zł), natomiast w Generali stawki zaczynają się od 20 zł, ale suma ubezpieczenia to 30 tys. zł

Specjaliści od wynajmu, oprócz wykupu polisy czy wzięcia kaucji, radzą również zrobić zdjęcia, które będą obrazować stan lokalu w dniu przekazania kluczy najemcom. Mogą się okazać one ważnym dowodem np. w przypadku dochodzenia swoich praw na drodze sądowej.

psav linki wyróżnione

Jeden spadek, ale podatek podwójny

2012-05-25T19:31:59Z

Dlaczego? Tylko z tymi krajami Polska zawarła odrębne umowy zapobiegające podwójnemu opodatkowaniu spadków. Dwustronne umowy podatkowe zawarte z innymi krajami nie obejmują podatku od spadków. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2287/10). Wyrok ten jest zgodny z wcześniejszymi rozstrzygnięciami NSA wyrażonymi w orzeczeniach z 29 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 819/08), z 14 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 759/08) i 8 lipca 2009 r. (sygn. akt II FSK 317/08).

W ocenie sądów dla uniknięcia podwójnego opodatkowania spadku otwartego w jednym państwie, którego nabywcą jest rezydent drugiego, muszą być zawierane odrębne umowy międzypaństwowe o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie spadków. Trzy takie obowiązujące umowy zostały zawarte jeszcze w okresie międzywojennym: z Republiką Czechosłowacką z 23 kwietnia 1925 r. (Dz.U. z 1926 r. nr 13, poz. 78), konwencja między RP a Republiką Austriacką z 24 listopada 1926 r. (Dz.U. z 1928 r. nr 61, poz. 557) oraz konwencja między RP a Królestwem Węgierskiem z 12 maja 1928 r. (Dz.U. z 1931 r. nr 75, poz. 602).

psav linki wyróżnione

Negatywne skutki braku umowy dotknęły podatnika, który otrzymał spadek z Niemiec i Kanady. W sprawie rozpoznanej 18 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2287/10) podatniczka uważała, że jeśli od mieszkania i pieniędzy z Niemiec nabytych po zmarłej kuzynce zapłaciła podatek w niemieckim urzędzie skarbowym, to nie musi tego już robić w Polsce. Nasze organy podatkowe uznały, że jeśli w chwili otwarcia spadku była obywatelem polskim i miała miejsce stałego pobytu w Polsce, to nabycie majątku w drodze spadku podlega podatkowi na podstawie ustawy o podatku od spadków i darowizn, niezależnie od przepisów niemieckich. W efekcie nakazano podatniczce zapłacić 54,5 tys. zł od spadku o wartości 93 tys. euro. Wcześniej w Niemczech zapłaciła już ponad 28 tys. euro. Ale według fiskusa zapłaconego niemieckiego podatku nie można odliczyć w Polsce, gdyż jest to zobowiązanie publicznoprawne, a nie cywilnoprawne i nie może być zaliczone do długów spadkowych.

Podobnie było w przypadku podatnika, który nabył spadek w Kanadzie i uregulował tam wszystkie opłaty podatkowe. I jemu polski fiskus nakazał rozliczyć podatek także w Polsce. W sprawie z 29 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 819/08) NSA podzielił stanowisko fiskusa i odrzucił zarzuty podatnika, w tym również zarzuty naruszenia konstytucji, że Polska nie zapewniła mechanizmu unikania podwójnego opodatkowania spadku w stosunku do obywateli, którzy odziedziczyli spadek w Kanadzie, w sytuacji gdy taka ochrona przysługuje tym, którzy odziedziczyli spadek po osobach zamieszkałych w Czechach, Austrii i na Węgrzech.

Sądy mają świadomość, że zakres umów z innymi krajami może przynieść dla podatników niekorzystny skutek w postaci podwójnego opodatkowania, ale nie może to stanowić podstawy rozszerzenia w drodze wykładni zakresu tej umowy. Zmiana tego stanu rzeczy leży w gestii rządu polskiego, a nie sądów.

psav linki wyróżnione

Na mecz z kartą do płatności bezstykowych

2012-05-25T12:18:05Z

Podczas Euro 2012 najszybszym i najbezpieczniejszym sposobem płatności będą karty bezstykowe. Przybędzie też bankomatów, a firmy deklarują gotowość rozliczeń w obcych walutach.

Płatności bezstykowe będą dominować na stadionach. Ma to usprawnić obsługę kibiców głównie w punktach gastronomicznych. Na terenie Stadionu Narodowego dystrybuowane będą karty pre-paid mBanku z wizerunkiem areny, które doładowane zostaną kwotą 50 zł (w tej samej cenie będą sprzedawane). System płatności bezgotówkowej będzie obowiązywać na PGE Arena w Gdańsku. Transakcji będzie można dokonać kartami bankomatowymi z funkcją szybkiej płatności PayPass, posiadającymi funkcję cashless (np. oba rodzaje karty kibica Lechii Gdańsk) lub kartami stadionowymi dostępnymi w punktach doładowań w kasach i kioskach gastronomicznych. Nie będą akceptowane transakcje autoryzowane kodem PIN.

Podobnie będzie na stadionach we Wrocławiu i Poznaniu. We Wrocławiu zostanie wprowadzona darmowa karta OpenWrocław do płacenia w strefie kibica. Przy jej użyciu będzie można wypłacić też pieniądze z bankomatu, dokonać płatności w internecie czy sklepie także po zakończeniu mistrzostw. Kartę zasilić można w terminalach ustawionych przy wejściach do strefy lub przez internet. Maksymalna kwota, jaka może znaleźć się na karcie, to 500 euro. Podobna karta jest dostępna w innych miastach gospodarzach. Z tą różnicą, że trzeba za nią zapłacić od 10 do 18 zł i można z niej korzystać tylko w strefie kibica przez okres mistrzostw.

Kibice mają do dyspozycji 17,5 tys. bankomatów w całej Polsce. To o 1037 więcej niż przed rokiem. Wiele z nich zostało zainstalowanych w sąsiedztwie stref kibica, dlatego nie będzie problemu z gotówką na taksówkę.

psav linki wyróżnione

Coraz więcej firm deklaruje, że będzie w stanie rozliczyć się także w zagranicznych walutach. Na stacjach paliw PKN Orlen możliwy będzie wybór waluty transakcji podczas dokonywania płatności kartami VISA i MasterCard.

DGP przypomina: Jak bezpiecznie korzystać z bankomatu

● Sprawdź, czy miejsce, do którego wkładamy kartę, nie zostało przerobione oraz czy klawiatura nie wystaje w dziwny sposób.

● Upewnij się, czy w bankomacie nie zainstalowano miniaturowych kamer, np. nad miejscem, z którego kamera mogłaby sfilmować klawiaturę. Zawsze zasłaniaj ręką wpisywany kod PIN.

● Nie używaj tej samej karty do otwierania drzwi pomieszczenia, w której znajduje się bankomat. Może znajdować się w nim czytnik kart, które skopiują pasek magnetyczny z karty.