Główną przyczyną kłopotów wielu uczelni spoza pierwszej ligi jest wysokie czesne, które odstrasza młodych ludzi od studiów. W Wielkiej Brytanii opłaty za naukę wprowadzono w 1998 roku, ustalając je na poziomie tysiąca funtów rocznie. Ale już w 2004 roku wzrosły one do 3 tysięcy, a od zeszłego roku mogą wynosić do 9 tysięcy funtów. Maleje również liczba studentów z zagranicy, wnoszących jeszcze wyższe opłaty, ale zniechęconych zaostrzeniem brytyjskiego reżimu wizowego.
Trzecim czynnikiem mogącym prowadzić do bankructwa jest model biznesowy wielu nowszych uczelni w Wielkiej Brytanii. Ich statuty oparto na modelu firm komercyjnych, których likwidacja, oddanie w zarząd komisaryczny czy sprzedaż są prostą pochodną wyników finansowych.
Również w Stanach Zjednoczonych pojawiły się ostatnio obawy przed bankructwem połowy tamtejszych uniwersytetów i college'gów. W Ameryce za główne przyczyny uznaje się jednak - obok kosztów - zawężenie specjalizacji studiów, upadek zainteresowania humanistyką, a przede wszystkim nowe, internetowe formy pobierania nauki.
>>> Czytaj też: Kierunki zamawiane: pięciu na sześciu absolwentów znalazło pracę
