Petru: Polska wobec integracji w strefie

Ten tekst przeczytasz w 3 minuty
30 sierpnia 2011, 03:15
Ryszard Petru
Ryszard Petru/DGP
Polska dyplomacja ma twardy orzech do zgryzienia. Podział Europy na kontynent dwóch prędkości powoli staje się faktem. Trudno ten proces zatrzymać, jest on bowiem w interesie zarówno płatników netto udzielanej w ramach funduszy ratunkowych pomocy, jak i krajów beneficjentów.

Przypominanie Niemcom i Francuzom, że dzielą w ten sposób Europę, dziś dużo już nie zmieni. Oni o tym dobrze wiedzą. Nawet jeśli w strefie euro są politycy podzielający nasze obawy, to skala obecnych wyzwań i przeciągający się kryzys oraz presja rynków na rozwiązanie obecnych problemów, np. poprzez emisję euroobligacji, sprzyjają ściślejszej integracji w ramach obszaru wspólnej waluty. Moglibyśmy jedynie przypominać o tym, aby w ramach tego procesu nie zapominać o krajach aspirujących do strefy euro, aby przystępowanie do tego klubu nie stało się bardziej skomplikowane i utrudnione w stosunku do obecnych rozwiązań. Polskie oficjalne stanowisko musi jednak wspierać wszelkie działania mające na celu silniejszą Europę.

Bo tak naprawdę, nie będąc w stanie zatrzymać procesu, powinniśmy się skupić na tym, co dla nas najistotniejsze. A dzisiaj najważniejszym wyzwaniem jest obrona propozycji budżetu unijnego w kształcie zaproponowanym przez Komisję Europejską. Wraz z rosnącym ryzykiem rozpadu strefy euro, kiedy kolejne miesiące zwiększają koszty ratowania krajów znajdujących się w kłopotach, coraz trudniej będzie podtrzymać poparcie dla projektu budżetu europejskiego na kolejną perspektywę, używając dotychczasowych argumentów. Szczególnie w sytuacji, kiedy akurat kraje Europy Środkowej wyjątkowo dobrze radzą sobie w tej odsłonie kryzysu, osiągając ponadprzeciętne tempa wzrostu i utrzymując całkiem przyzwoite (z wyjątkiem Węgier) wskaźniki fiskalne. W zamian za wsparcie i nieblokowanie działań integrujących powinniśmy domagać się przyjęcia budżetu europejskiego w zaproponowanym kształcie.

Niezależnie od tego należałoby uzbroić się w dodatkowe argumenty, które nie były dotychczas używane, lub być może ich siła przebicia nie była wystarczająca. Na pierwszym miejscu wymieniłbym prostą zależność pomiędzy konkurencyjnością gospodarki niemieckiej a wydatkami na poprawę infrastruktury i wspieraniem wzrostu w krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Niemcy mianowicie w części zawdzięczają swoją dzisiejszą przewagę konkurencyjną przedsiębiorcom z naszej części Europy, którzy wytwarzają produkty pośrednie znacznie taniej, niż miałoby to miejsce w starej Europie, włącznie z terenami byłej NRD. Jesteśmy współtwórcami siły niemieckiego eksportu. Nie bez znaczenia jest też fakt, że wraz ze wzrostem zamożności społeczeństw postkomunistycznych konsumenci w rosnących z roku na rok wolumenach kupują dobra finalne w największej gospodarce europejskiej. Polska jest dziesiątą destynacją niemieckiego eksportu, przed Rosją, do której potencjału gospodarczego nasi sąsiedzi zza Odry przykładają niewspółmierną wagę.

Drugim ważnym argumentem jest odpowiedź na pytanie, w jaki sposób najsensowniej wydawać europejskie pieniądze. Doświadczenia ostatnich trzech lat po upadku Lehman Brothers pokazały, że stymulacja fiskalna odnosi wyłącznie skutki krótkoterminowe, tylko w okresie, kiedy środki są wydatkowane. Sensowna polityka fiskalna o charakterze inwestycyjnym może przynosić pozytywne rezultaty tylko gdy oprócz efektów popytowych pojawiają się też efekty podażowe. Takie, które przyczyniają się do wzrostu konkurencyjności danej gospodarki. Efekty takie w dzisiejszych czasach można uzyskać przede wszystkim w Europie Środkowo-Wschodniej.

Jako prezydencja powinniśmy się skupić na sprzyjaniu procesowi ściślejszej koordynacji gospodarczej i wykorzystać ten czas na głośne artykułowanie argumentów za polityką spójności. Mamy szanse załatwić dobrze jedną sprawę i na tym należałoby się skoncentrować.

Źródło: Dziennik Gazeta Prawna
Copyright
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Ryszard Petru
Przewodniczy Towarzystwa Ekonomistów Polskich. Główny Doradca Ekonomiczny DemosEuropa. Przewodniczący Rady Nadzorczej DI Investors. Pracował jako dyrektor kierujący pionem analiz, strategii i relacji inwestorskich w PKO BP. Wcześniej był Dyrektorem BRE Banku ds. Strategii i Nadzoru Właścicielskiego, jednocześnie był Głównym Ekonomistą Banku odpowiedzialnym za badania makroekonomiczne. Był też Głównym Ekonomistą Banku BPH, gdzie prowadził badania i analizy makroekonomiczne polskiej gospodarki. W Banku Światowym zajmował się reformą finansów publicznych, polityką regionalną i klimatem inwestycyjnym. Doradzał w zagadnieniach związanych z reformami emerytalnymi i finansami publicznymi w krajach Europy Środkowo Wschodniej i Azji Centralnej. Był doradcą Leszka Balcerowicza, Wiceprezesa Rady Ministrów i Ministra Finansów.
Zobacz wszystkie artykuły tego autora
Zapisz się na newsletter
Zapraszamy na newsletter Forsal.pl zawierający najważniejsze i najciekawsze informacje ze świata gospodarki, finansów i bezpieczeństwa.

Zapisując się na newsletter wyrażasz zgodę na otrzymywanie treści reklam również podmiotów trzecich

Administratorem danych osobowych jest INFOR PL S.A. Dane są przetwarzane w celu wysyłki newslettera. Po więcej informacji kliknij tutaj