Od tych ludzi najlepiej trzymać się z daleka. Jeśli dodatkowo są dyrektorami, należy pomyśleć o nowej pracy. Oto 10 typów toksycznych szefów.
Od tych ludzi najlepiej trzymać się z daleka. Jeśli dodatkowo są dyrektorami, należy pomyśleć o nowej pracy.
Niestety toksyczni ludzie nie chodzą z ostrzegawczymi nalepkami na czole. Jak podaje portal
Szef-ofiara nigdy nie weźmie odpowiedzialności za efekty swoich działań. We własnym mniemaniu nigdy nie popełnia błędów, a wszystkie niepowodzenia są winą innych, na przykład rodziców, wykształcenia, polityki firmy albo szefa, względnie zespołu nieudaczników, którymi trzeba zarządzać i którzy nie są w stanie niczego zrobić dobrze.
Szef-kontroler musi co chwilę otrzymywać informację o stanie prac i zawsze ma kilka uwag lub sugestii, jak można usprawnić proces. W efekcie szef nigdy nie pochwali pracownika, bo przecież musiał prowadzić każdego członka zespołu za rękę. Ciągłe raportowanie na temat stopnia zaawansowania prac jest także frustrujące i męczące dla pracowników.
Zazdrośnicy są do głębi nieszczęśliwi, bo nie potrafią cieszyć się tym, co mają. Co więcej, szczerze drażnią ich dobre rzeczy przydarzające się innym. Podskórnie czują, że jeśli komukolwiek powinno przytrafić się coś dobrego, to im. Szef zazdrośnik będzie dbał, by pracownicy w jego zespole nie rozwijali swojego potencjału i nie odnosili sukcesów.
Szef kłamca niekoniecznie musi opowiadać niestworzone historie. Wystarczy, że nie dotrzymuje obietnic i nie wywiązuje się z umów. Powoduje to stałą niepewność wśród pracowników, którzy nigdy nie wiedzą, czy dostaną obiecany dzień wolny lub mogą liczyć na premię lub podwyżkę, na którą szef już się zgodził.
Szef ponurak jest zawsze niezadowolony, zły i podejrzliwy wobec innych. Psuje tym relacje w pracy i zdaje się wysysać z ludzi dobre nastroje. Szef ponurak jest o tyle trudny do zniesienia, że trudno jest przed nim uciec lub go ignorować.
Głównym celem istnienia chciwców jest posiadanie i trudno jest im przyjąć do wiadomości, że ktoś może mieć inne priorytety. Szef chciwiec już dawno przekroczył granicę między zdrową i chorą ambicją, wyciska ze swoich pracowników wszystkie soki i ciągle mu mało sukcesów. Zwłaszcza finansowych.
Szef krytykant potrafi wszystko i wszystkich ocenić w jednym zdaniu, bez wysłuchania racji i argumentów drugiej strony. Nie umie się komunikować ani tym bardziej wysłuchać, nie ma też takiej potrzeby. Ma już swoje zdanie na dany temat i nie widzi potrzeby, by je zmieniać. Rozmowa z szefem-krytykantem przypomina raczej audiencje podczas których pracownik może tylko mieć nadzieję, że szef go wysłucha.
Plotkarz chętnie wymienia informacje na temat innych i stara się być możliwie najlepiej poinformowany. Plotka jest niezwykle niszcząca w każdym środowisku, nie tylko zawodowym. A szef plotkarz, który nie tylko słucha plotek, ale też chętnie je rozpuszcza, potrafi rozbić zespół od środka.
Szef, który nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel, może stać się prawdziwym koszmarem pracownika. Swój zespół może traktować zarówno jako zestaw narzędzi, które może wykorzystać i wyrzucić, jak i grupę przeciwników, którą należy możliwie szybko zniszczyć.
<
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło: Media
Powiązane