Otwartość na zmiany, ciągłe uczenie się nowych umiejętności, kompetencji, także oduczanie obciążających przekonań, świadomość zmieniającej się rzeczywistości technologicznej, demograficznej, społecznej i ich konsekwencji, umiejętność adaptacji do nich, jak również umiejętności współpracy i komunikacji w różnorodnych zespołach to jedne z ważniejszych kompetencji długowiecznego rynku pracy i przyszłości.
Zidentyfikuj swoje supermoce i obszary wymagające rozwoju
Warto cyklicznie przygotowywać swój własny bilans rozwoju zawodowego i osobistego, aby zweryfikować zarówno swoje kompetencje, swoje supermoce jak też zidentyfikować obszary do dalszego rozwoju, te w których dostrzegamy, że nasza wiedza nie jest wystarczająca (to często tematy zarówno miękkie jak komunikacja, umiejętność słuchania innych czy zadawania pytań jak również kompetencje cyfrowe, AI).
Warto zadać sobie pytania: Jakie problemy umiem rozwiązywać, a jakich nie? W czym jestem naprawdę dobra? Za co przez lata cenili mnie klienci, przełożeni i współpracownicy? Jakie rezultaty osiągnęłam? Które z moich kompetencji można wykorzystać także w innej branży lub roli? W jakich obszarach warto się rozwijać? Czego unikam, ponieważ sprawia mi trudność? etc.
Chwila autorefleksji może być źródłem wielu cennych informacji dla nas samych o nas samych, autoinspiracji. Warto podejmować takie tematy także w gronie zaufanych osób lub ze wsparciem ekspertów w tej dziedzinie. Nie bójmy się o tym rozmawiać.
Przykład
Warto także uświadomić sobie, że mam prawo nie wiedzieć. Uświadomiona niewiedza jest także początkiem rozwoju i nauki nowych umiejętności. Zdecydowanie większym problem jest skrzętne unikanie tego obszaru, wstyd przed poproszeniem o pomoc czy odrzucenie możliwości skorzystania z dokształcenia w danym obszarze.
Kluczowe umiejętne przedstawianie konkretnych wartości
Bardzo istotne w komunikacji z potencjalnym pracodawcą czy rekruterem jest umiejętne pokazywanie konkretnych wartości wynikających z naszych doświadczeń. Sam fakt, że pracowałam 30 lat np. w sektorze finansowym może być niewystarczające.
Zatem nie to jak długo pracowałam/pracowałem w danej firmie, branży lecz jakie w efekcie tej pracy mogę wnieść umiejętności, kompetencje, wartości, które mogą stać się istotne dla rozwoju danej organizacji lub rozwiązania jej problemów biznesowych czy społecznych.
Pracownik 50+ boi się zmian? To stereotyp, któremu warto zaprzeczyć
Warto ciągle się uczyć nowych kompetencji, aktualizować swoją wiedzę, rozwijać swoje pasje. Warto jasno, konstruktywnie komunikować takie potrzeby pracodawcom jak również informować o swojej aktywności i potrzebach rozwojowych podczas procesów rekrutacyjnych.
Jednym z powszechniejszych stereotypów dotyczących pracowników 50+ jest przekonanie, że są oni mniej otwarci na zmianę i nie uczą się nowych umiejętności. Dlatego tak ważne jest pokazanie, że moje doświadczenie i profesjonalizm idą w parze ciągłym rozwojem zawodowym i osobistym.
To właśnie dziś może być bardzo silną przewagą konkurencyjną na rynku pracy.
Kiedy warto rozpocząć przygotowanie do drugiej połowy swojego życia zawodowego?
Przygotowanie do drugiej połowy naszej kariery i planowanie dalszych działań powinno zaczynać się nie wtedy, kiedy jesteśmy w kryzysie, kiedy pojawia się ryzyko utraty pracy lub kiedy ją straciliśmy, ale znacznie wcześniej. Już w wieku około 45–50 lat, kiedy wartość naszego kapitału zawodowego jest w fazie wzrostu, kiedy uświadamiamy sobie jak chcemy żyć, pracować, jak chcemy wykorzystać swój potencjał zawodowy, intelektualny za kolejne 10, 20, 30 lat i jak do tego powinniśmy się przygotować.
To czas, kiedy możemy zaplanować swoją dalszą przyszłość, świadomie kreować ścieżkę rozwoju, aktualizować kompetencje, budować sieć kontaktów i zastanawiać się, jak chcemy wykorzystać swoje doświadczenie przez kolejne lata aktywności zawodowej.
Zmiany demograficzne i konieczność lepszego wykorzystania potencjału różnych grup pracowników są również jednym z tematów podejmowanych w ramach kampanii społecznej „Każdy Talent na Wagę Złota – Inkluzywni w Zatrudnianiu”. Jej celem jest zwrócenie uwagi na bariery, które mogą ograniczać aktywność zawodową, oraz pokazanie rozwiązań wspierających bardziej inkluzywny rynek pracy.
Absolwentka filologii polskiej i studiów z zakresu samorządu terytorialnego i polityki regionalnej na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się tematyką społeczną, zdrowotną oraz zagadnieniami związanymi z zabezpieczeniem społecznym i świadczeniami dla rodzin, seniorów oraz osób bezrobotnych. W przeszłości związana z wydawnictwami Edipresse Polska i ZPR Media. W swojej pracy koncentruje się na wyjaśnianiu przepisów w przystępny sposób. Zainteresowana reportażem społecznym i tematyką feministyczną.