Od lipca ub. roku 41-letni Williamson był posłem odpowiedzialnym za dyscyplinę partyjną w klubie parlamentarnym Partii Konserwatywnej (chief whip). Po przedterminowych wyborach parlamentarnych w czerwcu, w których torysi stracili samodzielną większość w Izbie Gmin, był głównym architektem porozumienia koalicyjnego z północnoirlandzką Demokratyczną Partią Unionistyczną.
Wcześniej Williamson był m.in. prywatnym sekretarzem parlamentarnym ówczesnego premiera Davida Camerona (2013-16) i ministra transportu Patricka McLoughlina (2012-13). Po ubiegłorocznym referendum w sprawie członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej, w którym opowiedział się za pozostaniem we Wspólnocie, i po rezygnacji Camerona ze stanowiska Williamson wspierał kandydaturę ówczesnej minister spraw wewnętrznych Theresy May na szefową rządu.
Nowy minister objął stanowisko ze skutkiem natychmiastowym. W najbliższych dniach czekają go zobowiązania w ramach NATO, m.in. spotkanie ministerialne w Brukseli i rozmowy dwustronne z szefem Pentagonu Jamesem Mattisem.
Williamson zasiada w Izbie Gmin od 2010 roku i reprezentuje wyborców z okręgu wyborczego w South Staffordshire na północy kraju. Jest wymieniany jako potencjalny kandydat na następcę May na stanowisku premiera Wielkiej Brytanii.
Na czele ministerstwa obrony zastąpi Michaela Fallona, który w środę podał się do dymisji na tle skandalu dotyczącego przypadków molestowania seksualnego przez posłów Izby Gmin i przedstawicieli największych partii politycznych. Fallon, który był ministrem obrony od 2014 roku, przyznał się, że 15 lat temu podczas kolacji w towarzystwie dziennikarki Julii Hartley-Brewer wielokrotnie dotykał jej kolana i przestał, dopiero kiedy zagroziła, że da mu w twarz.
Z Londynu Jakub Krupa (PAP)
