Zostało ono opublikowane w czasopiśmie Psychology and Aging oraz spopularyzowane przez British Psychological Society - pisze portal Quartz. Badanie rozpoczęło się w 1950 roku i zostało przeprowadzone na grupie 1208 14-letnich Szkotów. Nauczyciele zostali poproszeni o wypełnienie 6 kwestionariusz,y w których ocenili nastolatków w pod kątem takich cech osobowości jak: pewność siebie, wytrwałość, stabilność nastrojów, sumienność, oryginalność oraz chęć do nauki. Wyniki wszystkich kwestionariuszy zostały połączone, w wyniku czego powstał wskaźnik jednej cechy, która została zdefiniowana jako „niezawodność”.
Ponad 6 dekad później badacze ponownie poprosili o udział w badaniu wspomnianych Szkotów (zgodę wyraziło 174 na 635 osób). 77-latkowie ocenili siebie pod kątem wspomnianych 6 cech oraz wyznaczyli bliskich sobie ludzi, którzy dokonali podobnej oceny. Okazało się, że niewiele aktualnych odpowiedzi pokrywało się z tymi z 1950 roku. , tak samo było w przypadku wskaźnika „niezawodności”.
Wyniki są zaskakujące, bowiem przeprowadzone w przeszłości badania nad osobowością w krótszej perspektywie czasowej pokazywały spójność. Zmiany cech charakteru w badaniach nad przejściem z okresu dziecięcego do wieku średniego oraz ze średniego do starości nie były duże. Wnioski nasuwają się same – im dłuższa przerwa pomiędzy dwoma badaniami, tym większa zmienność cech osobowości badanych.
- Osobowość odnosi się do indywidualnych, charakterystycznych wzorców myślenia, emocji i zachowania, które współwystępują z psychologicznymi mechanizmami (uświadomionymi lub nie), które stoją za tymi wzorcami – twierdzi profesor psychologii David Funder.
Skoro nasze myśli, emocje i zachowania zmieniają się z czasem tak drastycznie, to czy możemy mówić, że jesteśmy ciągle tą samą osobą? Coraz większa liczba neurobiologów twierdzi, że stabilna jaźń to tylko iluzja wyprodukowana przez nasze umysły.
>>> Czytaj też: „Celebrujemy kreatywność, ale nie lubimy zmian i ryzyka”. O istocie innowacji mówi Ralph Talmont
