Coroczny płatny, nieprzerwany przysługuje każdemu pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę. jest uzależniony od stażu pracy w danej firmie i może wynosić 20 dni (jeśli okres zatrudnienia trwa krócej niż 10 lat) lub 26 dni (jeśli okres zatrudnienia trwa co najmniej 10 lat). Urlop powinien być przy tym udzielony najpóźniej do 30 września roku następującego po roku, w którym pracownik zyskał do niego prawo.
Urlop udzielany jest wszystkim pracownikom – niezależnie od wieku czy stażu pracy – w ten sam sposób. W świetle art. 163 Kodeksu pracy powinno się to odbywać zgodnie z planem , który pracodawca ustala, biorąc pod uwagę wnioski pracowników oraz konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Warto jednak pamiętać, że przełożony nie ma obowiązku sporządzania takiego planu, jeśli organizacja związkowa wyraziła na to zgodę. Dotyczy to także pracodawcy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa. W takich przypadkach pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem, tj. na jego wniosek.
Pracownik, który zamierzawraz z końcem roku kalendarzowego, powinien skorzystać z prawa do w pełnym wymiarze przed zakończeniem okresu wypowiedzenia. Jeśli jednak nie wykorzysta przysługujących mu dni wolnych, ma prawo do z tego tytułu.
W przypadku, gdy podwładny przechodzi na emeryturę w trakcie roku kalendarzowego, może udać się na w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, pod warunkiem, że wcześniej nie skorzystał z tego uprawnienia.
>>> Czytaj też: Co z 400 mld na subkoncie w ZUS? Składka będzie mniejsza przez zmiany w OFE
