Bardzo często zdarza się, że lekarz prowadzący prywatną praktykę nie kupuje na jej potrzeby oddzielnego telefonu komórkowego, ale wykorzystuje do rozmów, równolegle z potrzebami prywatnymi, posiadaną już komórkę. W takim przypadku może wliczać w koszty część wydatków udokumentowanych fakturą, tj. koszt takich rozmów odbywanych w związku z wykonywaną praktyką.
Aby jednak rozliczenie to było precyzyjne i nie budziło wątpliwości organu kontroli skarbowej, najlepiej zamówić u operatora telefonii komórkowej, jako załącznik do faktury dokumentującej wydatek, szczegółowy billing rozmów. Mając go do dyspozycji, należy zaznaczyć rozmowy odbyte w celach służbowych. Następnie zaś zsumować ich koszt, wystawić na podstawie sumy takich wydatków dowód wewnętrzny, dołączyć do niego oryginalną fakturę od operatora i dopiero na takiej podstawie wpisać wydatek jako koszt do podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Dyskusyjne jest natomiast, czy w takiej sytuacji za koszt uzyskania przychodu można uznać abonament, czy też odpowiednią jego część. Zgodnie z częścią interpretacji przepisów podatkowych, za koszt nie można bowiem uznać wydatku, nawet jeśli pośrednio służy on celom prowadzonej działalności w sytuacji, gdy podatnik musiałby go ponieść w określonej wysokości także wtedy, gdyby nie prowadził działalności. W przypadku abonamentu, który jest opłatą stałą, niezależną od wysokości szczegółowych należności za rozmowy odbyte w celach związanych z prowadzoną działalnością, właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia.
