Z jednej strony mamy presję na politykę klimatyczną - przecież nienarzuconą nam w całości z zewnątrz. Owszem, Unia Europejska wciąż dokręca śrubę. Choćby teraz w postaci propozycji pakietu Fit for 55, czyli zobowiązania, by kraje Wspólnoty zredukowały emisje CO2 nie o 40, lecz o 55 proc. Świadomość, że ochrona klimatu jest konieczna, rośnie jednak także w polskim społeczeństwie. I to wcale nie jest prawda - jak chcieliby niektórzy krytycy - że „rząd nic nie robi w tej sprawie”. Akurat Polska jest w ostatnich latach krajem szybkiego rozwoju energetyki odnawialnej, na którą nasz kraj wydaje dziś najwięcej w historii. W 2019 r. podpisano też porozumienie dotyczące stopniowego wychodzenia z energetyki węglowej. Dzieje się więc, i to sporo.
Ale jest też druga strona tego równania. Bo przecież państwo ma także obowiązek zapewnić swoim obywatelom dostęp do w miarę taniej energii. Żadna władza, która zacznie (choćby w imię najszczytniejszych ekologicznych celów) skazywać ludzi na ubóstwo energetyczne, nie przetrwa. I słusznie.
