Świadczenie wspierające i świadczenie pielęgnacyjne to dwie różne formy wsparcia finansowego dla osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów, których nie można łączyć. Choć przepisy zmieniły się, w określonych przypadkach nadal możliwe jest pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego na osobę dorosłą. Nadal jednak opiekun nie może jednocześnie pracować, a dorosły z niepełnosprawnością: pobierać świadczenia wspierającego.
Świadczenie pielęgnacyjne na osobę dorosłą: tylko w tym przypadku
Obecnie świadczenie pielęgnacyjne jest formą wsparcia finansowego dla opiekunów dzieci z niepełnosprawnością i można o nie występować do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Nie wyklucza pracy zarobkowej, jego kwota jest stała: w 2026 roku wynosi dokładnie 3386 zł miesięcznie (w 2027 roku wzrośnie).
Świadczenie przyznane przed 2024 rokiem można pobierać także wtedy, gdy osoba z niepełnosprawnością jest już dorosła: na zasadzie ochrony praw nabytych. Oznacza to jednak brak możliwości uzyskania nowego świadczenia wspierającego dla dorosłych z niepełnosprawnościami.
Dodatkowo opiekun, który pobiera świadczenie pielęgnacyjne na osobę dorosłą, ma całkowity zakaz podejmowania pracy zarobkowej (niezależnie od tego, czy to praca na ułamek etatu, umowa o dzieło czy zlecenie). Podjęcie pracy automatycznie skutkuje utratą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Wystarczy wniosek do ZUS, a opiekun traci świadczenie pielęgnacyjne
Zmiana przepisów nie pozbawiła opiekunów osób z niepełnosprawnościami już przyznanych świadczeń. Świadczenie wspierające nie zastępuje również automatycznie świadczenia pielęgnacyjnego: decyzja, czy złożyć wniosek o nowe świadczenie zależy wyłącznie od osoby z niepełnosprawnością.
Ważne
Gdy jednak wniosek o świadczenie wspierające zostanie złożony, a decyzja ZUS będzie pozytywna, opiekun automatycznie straci prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego na tę samą osobę. Wystarczy więc samo złożenie wniosku, by utracić prawo do świadczenia przyznanego na starych zasadach.
Gdy osoba z niepełnosprawnością złoży wniosek do ZUS, a następnie otrzyma decyzję o przyznaniu świadczenia wspierającego, wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekuna ustaną z końcem miesiąca poprzedzającego przyznanie nowego świadczenia.
Warto przy tym pamiętać, że samo wystąpienie do WZON o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia (to podstawa do przyznania świadczenia wspierającego i ustalenia jego kwoty) nie skutkuje utratą świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba z niepełnosprawnością może więc złożyć taki wniosek po to, by zorientować się, na jaką kwotę będzie mogła liczyć. Może się okazać, że kontynuowanie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (przy niskiej punktacji) będzie bardziej opłacalne niż przejście na świadczenie wspierające (oczywiście należy pamiętać, że wybór świadczenia wspierającego nie ogranicza już aktywności zawodowej opiekuna).
Przykład
To częsty błąd: jednoczesne składanie wniosku o ustalenie poziomu wsparcia i wniosku do ZUS o przyznanie świadczenia wspierającego. Przy niskiej punktacji świadczenie wspierające może wynieść minimalnie 792 zł, a zatem o 2594 zł mniej niż dotychczas wypłacane świadczenie pielęgnacyjne.
Świadczenie wspierające a pielęgnacyjne. Jest decyzja w sprawie łączenia dwóch świadczeń
26 października 2026 roku Senacka Komisja Petycji zakończyła prace nad postulatem w sprawie możliwości pobierania obu świadczeń jednocześnie. W złożonej w lutym tego roku petycji autorki domagały się możliwości łączenia obu świadczeń, powołując się na zagrożenie ubóstwem i wykluczeniem społecznym opiekunów, jednak decyzja Komisji Senackiej jest jednoznaczna:
Komisja zdecydowała o niekontynuowaniu prac nad petycją w sprawie podjęcia inicjatywy ustawodawczej dotyczącej zmiany art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, w celu umożliwienia jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekuna oraz świadczenia wspierającego przez osobę z niepełnosprawnością (P11-31/26), jako że zgodnie z nowym modelem wspierania osoby z niepełnosprawnością nie ma możliwości łączenia dwóch świadczeń
- można przeczytać na stronie Senatu.
Absolwentka filologii polskiej i studiów z zakresu samorządu terytorialnego i polityki regionalnej na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się tematyką społeczną, zdrowotną oraz zagadnieniami związanymi z zabezpieczeniem społecznym i świadczeniami dla rodzin, seniorów oraz osób bezrobotnych. W przeszłości związana z wydawnictwami Edipresse Polska i ZPR Media. W swojej pracy koncentruje się na wyjaśnianiu przepisów w przystępny sposób. Zainteresowana reportażem społecznym i tematyką feministyczną.
