Polska należy do grupy krajów, w które polityka klimatyczna uderza najbardziej. Tym bardziej dziwią niedawne wypowiedzi niektórych przedstawicieli naszego rządu popierających dążenie do ustanowienia globalnego systemu wymuszenia redukcji emisji gazów cieplarnianych.

DARIUSZ CIEPIELA* Jak polityka klimatyczno-energetyczna Unii Europejskiej przekłada się na sytuację energetyki?

BOLESŁAW JANKOWSKI: Sektor energetyczny działa w otoczeniu ekonomicznym i prawnym, gdzie w coraz większym stopniu decyzje polityczne decydują o opłacalności inwestycji. Obecnie ceny uprawnień do emisji CO₂ nie są wysokie. Będą jednak znacząco rosły, jeśli przyjęta zostanie propozycja światowej redukcji CO₂ o 50 proc. do roku 2050, a w krajach UE redukcja emisji będzie na poziomie 80-95 proc. Wtedy ceny uprawnień poszybują powyżej 100 euro za tonę CO₂. Ten czynnik będzie decydował o opłacalności inwestycji. Inwestycje energetyczne są realizowane na okres 30–50 lat, a czasem i dłużej, dlatego już teraz muszą być poważnie brane pod uwagę proponowane regulacje, jakie będą obowiązywały w przyszłości. Problem w tym, że te przyszłe regulacje są ciągle bardzo niepewne, a w dodatku w znacznej mierze wydają się nieracjonalne.

Czy jednak nawet niedoskonała, ale stabilna polityka klimatyczna nie jest dla energetyki lepsza od niepewności w tym względzie?

Rozumiem część energetyków, którzy chcą wesprzeć polityków w stworzeniu struktury, która pozwoli ustabilizować warunki ekonomiczne w dłuższym okresie. Trzeba jednak mieć świadomość, że czynnik ekonomiczny wynikający z decyzji politycznych, może w przyszłości także ulec zmianie, tak jak to działo się wielokrotnie wcześniej i dzieje się obecnie. Podjęcie konkretnych decyzji inwestycyjnych w energetyce w obecnej chwili jest obarczone ogromnymi ryzykami, nie można mieć jednak komfortu, że nawet jeśli dojdzie do porozumień dotyczących przyszłych unijnych lub globalnych działań dotyczących redukcji CO₂, to ten element polityki będzie stabilny przez kolejne kilkadziesiąt lat.