Niemcy przekazały już Ukrainie kilka systemów Patriot wraz z zapasem amunicji. Teraz jednak możliwości dalszego wsparcia zostały wyczerpane. Jak przyznał Boris Pistorius w rozmowie z "Berliner Morgenpost", Berlin nie może pozwolić sobie na kolejne przekazywanie pocisków, ponieważ nie ma możliwości szybkiego uzupełnienia zapasów.
– Wszystko, co teraz oddamy, nie zostanie nam w najbliższym czasie zastąpione, a to stworzy w naszych zdolnościach obronnych luki, za które nie możemy wziąć odpowiedzialności. Więcej na razie nie da się zrobić. Pozostałe państwa muszą teraz zrobić więcej – powiedział Pistorius.
Niemcy nie mają już czym wspierać ukraińskiej obrony
Kwestia dalszych dostaw systemów obrony przeciwlotniczej i pocisków dla Ukrainy ma zostać omówiona podczas posiedzenia Grupy Kontaktowej ds. Ukrainy w połowie listopada. Sojusznicy będą musieli ustalić, które państwa mogą przejąć większą część odpowiedzialności za dostawy uzbrojenia.
Boris Pistorius odniósł się także do sytuacji na froncie. Jego zdaniem rosyjskie ataki powietrzne, nasilające się w sezonie zimowym, nie oznaczają, że Moskwa jest w stanie odwrócić przebieg wojny. Minister wskazał na brak znaczących postępów rosyjskich wojsk na lądzie oraz wysokie straty osobowe.
– Rosyjskie siły zbrojne nie robią postępów na ziemi, a ich straty są ogromne – od 30 tys. do 40 tys. żołnierzy miesięcznie – wyjaśnił minister.
Szef niemieckiego resortu obrony skomentował również możliwość doprowadzenia do zakończenia wojny dzięki działaniom dyplomatycznym Donalda Trumpa. Podkreślił, że powodzenie negocjacji zależy zarówno od stanowiska Władimira Putina, jak i decyzji Stanów Zjednoczonych. Zaznaczył przy tym, że rozmowy prowadzone ponad głową Ukrainy są nie do zaakceptowania, a suwerenność tego państwa musi zostać zachowana.
Produkcja pocisków Patriot nie nadąża za potrzebami
Problemem Ukrainy jest nie tylko ograniczona liczba dostępnych wyrzutni i radarów, ale przede wszystkim niedobór amunicji. Szczególnie poszukiwane są pociski PAC-3 MSE, przeznaczone do zwalczania pocisków balistycznych i innych zagrożeń powietrznych.
Światowa produkcja PAC-3 MSE wynosi obecnie nieco ponad 600 sztuk rocznie. Do tego dochodzą starsze pociski PAC-2 GEM-T, których produkcja ma zostać uruchomiona również w Niemczech. Ich dokładna roczna liczba nie jest jednak znana.
Dostępne zasoby muszą zaspokoić potrzeby wielu odbiorców. O pociski zabiegają Stany Zjednoczone, państwa Bliskiego Wschodu oraz europejscy sojusznicy, którzy w ostatnich latach przekazali Ukrainie część własnych zapasów.
PAC-3 MSE i PAC-2 GEM-T. Czym różnią się pociski do Patriotów?
Najbardziej zaawansowanym uzbrojeniem systemów Patriot są pociski PAC-3 MSE. Wykorzystują aktywną głowicę radiolokacyjną, dzięki której mogą samodzielnie naprowadzać się na cel w końcowej fazie lotu. Nie wymagają więc ciągłego oświetlania celu przez radar baterii.
Ich najważniejszą cechą jest jednak kinetyczny sposób niszczenia zagrożenia. Zamiast polegać przede wszystkim na wybuchu głowicy odłamkowej, PAC-3 MSE niszczy cel poprzez bezpośrednie uderzenie. Pocisk osiąga prędkość nawet około 1700 m/s, a specjalny układ dysz manewrujących pozwala mu precyzyjnie korygować tor lotu i trafić w przechwytywany obiekt.
Ma to szczególne znaczenie podczas zwalczania pocisków balistycznych. Ich konstrukcja musi wytrzymać ekstremalne warunki lotu i ponownego wejścia w atmosferę. Bezpośrednie trafienie zapewnia większą pewność zniszczenia takiego celu niż samo oddziaływanie odłamków.
Starsze PAC-2 GEM-T wykorzystują inne rozwiązanie. Są wyposażone w półaktywną głowicę radiolokacyjną, która wymaga naprowadzania przy wykorzystaniu radaru kierowania ogniem baterii Patriot aż do momentu przechwycenia celu. W przeciwieństwie do PAC-3 MSE pociski te niszczą zagrożenie za pomocą głowicy odłamkowo-burzącej.
Absolwent Uniwersytetu w Białymstoku. W swojej pracy analizuje globalną geopolitykę, modernizację armii oraz rozwój przemysłu zbrojeniowego.
Bogate doświadczenie w mediach zdobywał krok po kroku. Pracę w zawodzie rozpoczynał w Polska Press, a następnie rozwijał warsztat jako copywriter, dziennikarz i wydawca w ogólnopolskich portalach Interia oraz Wirtualna Polska.
