Pancerne natarcie Rosjan rozbite
Poniższe nagranie, według analityków Instytutu Badań nad Wojną (ISW), zostało wykonane w sobotę 26 lipca. Przedstawia starcia na północy obwodu donieckiego, dokładnie wokół Siewierska: w rejonie Hryhoriwki (na północny wschód od miasta) i w okolicach Werchniokamjanśkiego (na wschód od miasta).
Rosjanie przeprowadzili tam zmasowany szturm z wykorzystaniem dość dużej – jak na obecne warunki frontowe – liczby pojazdów pancernych. Rzucili do boju sześć czołgów, trzy wozy bojowe piechoty, sześć transporterów opancerzonych MT-LB i pojazd ratownictwa technicznego. Oprócz nich na ukraińskie linie obronne ruszyło 12 samochodów, dwa opancerzone pojazdy terenowe, dwa wózki golfowe i 41 motocyklistów.
Rosjanie zaatakowali linie bronione przez dwie samodzielne ukraińskie brygady – 54. zmechanizowaną i 81. powietrznodesantową. Szli przez piekło – atakowały ich drony-kamikadze, artyleria, eksplodowały miny przeciwpancerne. Pojazdy płonęły, piechurów i motocyklistów wybijano.
Natarcie Rosjan zostało odparte. W toku walk zabito i raniono odpowiednio 48 i 69 żołnierzy Putina. Do tego utracili oni cały sprzęt poza jednym MT-LB i dwoma innymi pojazdami.
Rosyjska armia kilometry od Siewierska
Siewiersk przed wojną liczył około 12 tys. mieszkańców. Rosjanie prowadzili wokół niego intensywne działania ofensywne ubiegłego lata, a także w listopadzie i grudniu 2024 r. Bez skutku.
Co prawda opisane wyżej natarcie odparto, ale ostatecznie – jak podaje ISW – w weekend Ukraińcy oddali Rosjanom część terenu wokół Siewierska. Armię Putina od rogatek dzieli mniej niż 5 km kilometrów. Według rosyjskich blogerów militarnych w czerwcu na wschodnie przedmieście przenikały już grupy sabotażowe. Tak więc niebawem wojska inwazyjne mogą rozpocząć generalny szturm na Siewiersk.
Redaktor Forsal.pl. Absolwent politologii na Uniwersytecie SWPS, z zamiłowania historyk. W przeszłości związany z Polskim Radiem, Wirtualną Polską, dziennikiem „Polska The Times” oraz miesięcznikiem „Nasza Historia”. Publikował również w Gazeta.pl i „Newsweek Historia”. Były wieloletni współpracownik Ośrodka „Karta” i Muzeum Getta Warszawskiego. Autor pierwszej pełnej biografii gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego - „Decyzje ‘Bora’. (Auto)biografia Tadeusza Komorowskiego - kawalerzysty, olimpijczyka, dowódcy, wodza i premiera”.