Wynikało to przede wszystkim z informacji na temat osiągniętego w ostatniej chwili porozumienia między głównymi partiami w Kongresie USA pozwalającego uniknąć tzw. „klifu fiskalnego” czyli automatycznych cięć budżetowych o wartości około 600-700 mld dolarów (szacowanych na około 3,6 – 4,5% PKB USA), które w przypadku ich wejścia w życie miałyby negatywny wpływ nie tylko na wzrost gospodarczy w USA ale również globalną koniunkturę gospodarczą. Osiągnięte porozumienie, które wchodzi w życie z początkiem stycznia zakłada cięcia budżetowe „jedynie” na poziomie około 140 – 150 mld dolarów (szacowanych na około 0,9% PKB USA), co tym samym zmniejsza prawdopodobieństwo silnego spowolnienia w USA i pośrednio również na świecie. Co prawda osiągnięte porozumienie ma charakter doraźny i nie stanowi kompleksowego rozwiązania problemu nierównowagi fiskalnej USA jednak oddala widmo gwałtownego hamowania gospodarki USA, co rynki finansowe przyjęły z wyraźną ulgą, czego efektem było osłabienie dolara wobec euro (efekt „risk on” globalnych rynków finansowych). Ewentualny brak porozumienia prawdopodobnie umocniłby dolara względem euro, tak jak to miało miejsce w poprzednich dniach kiedy ważyły się losy porozumienia w Kongresie USA (w piątek 28 grudnia oraz poniedziałek 31 grudnia dolar zyskiwał na wartości pod wpływem obaw o rezultaty negocjacji w sprawie „klifu fiskalnego”).
Również kurs EUR/PLN zarówno w środę jak i w dniach poprzedzających porozumienie między Partią Demokratyczną i Republikańską poruszał się pod dyktando kursu EUR/USD zachowując tradycyjnie ujemną korelację z kursem EUR/USD – gdy rosło euro wobec dolara złoty również się umacniał, gdy spadało złoty również się osłabiał. W kolejnych dniach spodziewane jest dalsze umacnianie się kursu EUR/USD oraz spadek kursu EUR/PLN choć zbliżająca się przyszłotygodniowa perspektywa obniżek stóp procentowych przez RPP będzie najprawdopodobniej w perspektywie kolejnych dni ograniczać głębsze spadki kursu EUR/PLN.
