MARIUSZ GAWRYCHOWSKI

Jak dużo środków unijnych mamy do dyspozycji na informatyzację państwa w latach 2007–2013?

DARIUSZ ZAKRZEWSKI

W perspektywie finansowej 2007–2013 mamy do rozdysponowania na projekty informatyczne 670 mln euro, czyli około 2,8 mld zł, jeśli weźmiemy pod uwagę obecny kurs złotego. To znacznie więcej niż pieniądze, które zostały przeznaczone na ten sam cel w Sektorowym Programie Operacyjnym Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw.

W sumie na naszej liście podstawowej jest 29 przedsięwzięć. Do tego należy doliczyć 17 projektów, które są na liście rezerwowej i oczekują na możliwość uzyskania wsparcia.

JOLANTA JAWORSKA

Patrzymy na fundusze unijne na dwa różne sposoby.

Z jednej strony jesteśmy firmą, która może pomóc innym podmiotom efektywnie, opierając się na doświadczeniach z innych krajów. Widzimy, że potrzeby w kwestii informatyzacji administracji publicznej są olbrzymie. W Polsce przygotowywana jest cała masa projektów, od kiedy pojawiła się spora pula unijnych pieniędzy. To szansa na poprawę efektywności administracji, co przełoży się również na lepsze zaspokajanie potrzeb przysłowiowego Kowalskiego. Proces informatyzacji posuwa się do przodu, może nie tak szybko, jak wszyscy by chcieli, ale w tym obszarze nikogo bym nie poganiała. Mamy jeszcze trochę czasu, tak więc zróbmy to najlepiej, jak potrafimy. My, czyli administracja i biznes, tak by przyniosło to najlepsze wymierne efekty.

Z drugiej strony IBM sam jest beneficjentem unijnych dotacji. W tym roku uruchamiamy właśnie naszą inwestycję we Wrocławiu, na którą potencjalnie dostaliśmy wsparcie z programu Innowacyjna Gospodarka. We wniosku o grant liczbę pracowników, których chcemy zatrudnić, określiliśmy na 2 tys. osób. Umowa została już podpisana, ale proces przyznawania pomocy jeszcze trwa. Nasz projekt ze względu na wielkość musi przejść proces notyfikacji do Komisji Europejskiej.

LESZEK SIKORSKI

Centrum Systemów Informacyjnych Służby Zdrowia, obok roli beneficjenta w dwóch, jest jednocześnie instytucją wdrażającą w ramach jednej z osi priorytetowych programu Infrastruktura i Środowisko. Tak więc możemy obserwować sytuacje zarówno z punktu widzenia beneficjenta, jak i instytucji wdrażającej.

Procedury wymagane od beneficjentów są konieczne, byśmy mogli spać spokojnie za cztery czy dziesięć lat. Taki jest cykl kontrolowania, czy wszystkie środki zostały wydane w sposób prawidłowy. Z tego punktu widzenia trzeba przyjąć, że środki unijne otworzyły nam możliwość realizacji projektu. Cieszę się z opinii pani dyrektor, że warto poświęcić trochę więcej czasu na przygotowanie. Według mnie nie należy mierzyć sukcesu tym, ile środków w ramach projektu teraz certyfikowaliśmy, ale tym, jak bardzo jest zaawansowany nasz projekt, które z jego etapów są już rozpoczęte. Warto też pamiętać o solidnym fundamencie. W projektach informatycznych jest nim dobrze zbudowany zespół projektowy. Chcielibyśmy wszyscy wdrażać nasze projekty szybciej, chcielibyśmy też, by było więcej pieniędzy.

Ale najważniejsza jest kooperacja, koordynacja i tzw. interoperacyjność systemu. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji stworzyło wspólną platformę dyskusji dla wszystkich beneficjentów siódmej osi priorytetowej programu Innowacyjna Gospodarka. Uczestniczy w tej dyskusji, bo interesuje nas, by obywatel dostał do swojej dyspozycji rozwiązania, które będą efektywne i korzystne pod względem finansowym. To zmiana myślenia. Nie chodzi już tylko o to, by zrealizować nasz projekt, ale także o to, by go powiązać z innymi przedsięwzięciami, realizowanymi na szczeblu centralnym i regionalnym. Muszę patrzeć, jak wzmocnić nasz projekt poprzez wsparcie innych projektodawców, beneficjentów w regionach, w szpitalach, w projektach edukacyjnych.

Jeśli pójdziemy oddzielnymi ścieżkami, to za kilka lat znów będziemy musieli realizować kolejny wielki projekt informatyczny, by scalić czy też zintegrować różne rozwiązania, które w tej chwili powstają. Na szczęście jesteśmy na takim etapie pracy, że możemy zrobić to jeszcze dziś. Kilka regionów ma bardzo poważne projekty dotyczące informatyzacji obszaru ochrony zdrowia. Musimy współpracować z Narodowym Funduszem Zdrowia, bez którego te projekty nie mogą funkcjonować, i z MSWiA, które jest nie tylko odpowiedzialne za nasz sektor, ale także dostarcza nam wielu ważnych produktów i usług informatycznych. Mówię choćby o rejestrach państwowych czy platformie e-pułapowej. Z kolei nasi dostawcy muszą mieć przekonanie, że w Polsce jest przestrzegane prawo i że występuje dywersyfikacja usług i dostawców.

Jeżeli to nam się uda zrobić, jeżeli uda się przekonać obywatela, że to, co robimy, nie jest sztuką dla sztuki, nie jest tylko wydawaniem pieniędzy na określony sektor narzędzi informatycznych, tylko zbieraniem ważnych i niezbędnych danych, które będą wykorzystywane, to osiągniemy nasz cel. A jest nim lepsze wykorzystanie informacji pochodzących ze służby zdrowia w celu poprawy zdrowotności społeczeństwa.

Tylko wtedy nasze centrum zapewni usługę, której wszyscy oczekują. Chodzi choćby o elektroniczną receptę, wykorzystanie informacji do bieżącego zarządzania służbą zdrowia, do badań naukowych, do statystyk, do planowania opieki zdrowotnej. W ten sposób obsłużymy nie tylko samych siebie, ale także współpracowników w samorządach, organach administracji centralnej różnego szczebla, w środowisku naukowym. Będą oni korzystać z naszego systemu, zamiast tworzyć swoje małe, zamknięte, własne rozwiązania.