Piekła na ziemi. Oto największe reżimy świata [RANKING]

Economist Intelligence Unit, który jest instytutem badawczym powiązanym z tygodnikiem The Economist, opracował wskaźnik demokracji. Jest to miara oceny jakości demokracji w 167 krajach świata.

Jeszcze kilka lat temu Rosja była na podstawie indeksu demokracji notowana jako system hybrydowy pomiędzy wadliwą demokracją, a ustrojem autorytarnym. Obecnie odbiór tamtejszej demokracji jest znacznie gorszy (w pierwszej edycji raportu Rosja uzyskała 5,02 pkt., w ostatniej już tylko 3,31). Eksperci Economic Intelligence Unit najgorzej ocenili jakość tamtejszej kultury politycznej oraz przebieg procesu wyborczego. Na fot. Władimir Putin Fot. Drop of Light / Shutterstock.com

Iran jest republiką islamską. System polityczny tego kraju jest nietypowym połączeniem elementów nowoczesnej demokracji z religijną dyktaturą. Jest to ustrój oparty na religii muzułmańskiej. Formalnie posiada konstytucję oraz wybierane w wyborach parlament, rząd oraz prezydenta. Konstytucja jest jednak oparta na szariacie i zabrania tworzenia prawa sprzecznego z Koranem. Faktyczna władza pozostaje w rękach duchownych, tzw. autorytetów religijnych. Funkcję nadzoru nad przestrzeganiem konstytucji pełni Rada Strażników (tamtejsza religijna odmiana Trybunału Konstytucyjnego).

Twórcą autorytarnego systemu politycznego w Uzbekistanie był Islam Karimow. Śmierć dyktatora oznacza początek politycznego chaosu. Formalne obowiązki prezydenta sprawuje aktualnie przewodniczący senatu. O tym, kto przejmie władzę w państwie zadecyduje nieformalna walka. Największe szanse na uzyskanie kontroli nad tym krajem ma urzędujący premier Szawkat Mirzijojew.

Tadżykistan boryka się z poważnymi problemami politycznymi już od momentu uzyskania niepodległości. W 2016 roku wzrosły autorytarne zapędy prezydenta Emomalego Rachmona. Kraj charakteryzuje się strukturalną słabością oraz neokolonialną zależnością od Rosji. Związki z Kremlem chronią co prawda Turkmenistan przed zapaścią, jednak nie pozwalają na rozwój i skazują go na stagnację. Na fot. Duszanbe, stolica Tadżykistanu

Gwinea Bissau jest republiką wielopartyjną. W kraju obowiązują powszechne wybory prezydenckie. Parlament tego składa się tylko z jednej izby. Szef rządu jest natomiast wybierany w porozumieniu rządzących partii i prezydenta. W 2012 roku doszło do w tym kraju do uprowadzenia prezydenta Raimundo Pereiry i próby wojskowego zamachu stanu. Autorzy raportu zdecydowanie najgorzej oceniają w Gwinei funkcjonowanie rządu.

Arabia Saudyjska jest jedną z nielicznych i ostatnich na świecie monarchii absolutnych. W państwie nie ma konstytucji, chociaż od 1992 roku istnieje ustawa zasadnicza nadana przez króla Fadaha. Określa ona obowiązki rządu i uprawnienia króla. Organem władzy wykonawczej jest rząd, na którego czele stoi król. Niedozwolone jest zakładanie partii politycznych. Obowiązujące kodeksy cywilne są oparte na sunnickim prawie szariatu. Na zdj. tłumy pielgrzymów wokół Al-Kaaba, Mekka, Arabia Saudyjska, fot. ayazad

Twórcy indeksu demokracji uważają, że najmniej demokratycznymi elementami systemu politycznego w Turkmenistanie jest nieprzestrzeganie praw człowieka oraz brak demokratycznych wyborów i jakiegokolwiek politycznego pluralizmu. Turkmenistan jest republiką prezydencką, w której głowa państwa jest jednocześnie szefem rządu. Tamtejszy parlament liczy 125 członków. Dominującą rolę odgrywa Demokratyczna Partia Turkmenistanu (chociaż w 2013 roku straciła większość).

W Gwinei Równikowej występuje system prezydencki, czyli oparty o wyraźny podział władzy ustawodawczej i wykonawczej oraz połączone funkcje prezydenta i szefa rządu. Największej poprawy w kraju wymaga proces wyborczy oraz sprawność działania rządu. Najbardziej prodemokratyczna jest natomiast relatywnie wysoka kultura polityczna obywateli. Na fot. Malabo, Gwinea Równikowa

Republika Środkowoafrykańska zmaga się aktualnie z wewnętrznymi napięciami. Działalność bojowników na terytorium tego kraju zagraża bezpieczeństwu ludności cywilnej. W 2013 roku doszło do obalenia prezydenta Francois Bozizego przez organizację zbroją Seleka, w której skład wchodzili głównie muzułmanie pochodzący z północno-wschodniej części kraju. Władzę przejęła koalicja 5 ugrupowań, które rozpoczęły walkę o wpływy, co odbiło się na chrześcijańskiej ludności. Odpowiedzią było powstanie bojówki Antybalaka, która rozpoczęła z kolei rzeź muzułmanów. Sytuację starały się opanować międzynarodowe siły, jednak dopiero terytorialny podział pomiędzy zwaśnionymi grupami wyciszył starcia. Do zakończenia wojny domowej jest nadal daleko.

Czad jest formalnie od 1996 roku republiką wielopartyjną. Oznacza to, że istniejące partie polityczne mogą rywalizować o głosy wyborców. Władza ustawodawcza należy do jednoizbowego Zgromadzenia Narodowego. Politykę afrykańskiego kraju charakteryzuje brak stabilności, natomiast administracja, edukacja i służba zdrowia są słabo rozwinięte. Poważnym problemem w tym kraju jest szerząca się korupcja (jeden z najbardziej skorumpowanych krajów według Transparenty International). Fot. Flickr/Ferdinand Reus