kodeks – inaczej niż ustawa o ograniczeniu w handlu – uznaje pracę między godz. 6 rano w tym dniu a godziną 6 rano w dniu następnym (chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina). Ten sposób liczenia czasu (art. 1519 par. 2) ograniczono jedynie do innych, niehandlowych dziedzin gospodarki, w których praca w niedziele i święta jest dozwolona (działania wymienione w art. 15110). Ustawa o ograniczeniu handlu określa niedzielę i święto jako czas od północy do północy.
Pozostawiono też w kodeksie zapis, że pracującemu w niedziele i święta, w dziedzinach dozwolonych i w handlu, pracodawca jest obowiązany zapewnić inny dzień wolny od pracy. Zniesiono natomiast ograniczenie, że wolne za niedzielę należy się w ciągu sześciu dni, a za święto – do końca okresu rozliczeniowego. Teraz kodeks nie precyzuje, kiedy to wolne pracownik może odebrać.
Niezależnie od ustaleń kodeksowych ustawa o ograniczeniu handlu w niedziele i święta określa (art. 9), że pracownik w handlu zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany w związku ze zmniejszeniem wymiaru jego czasu pracy w Wigilię lub w Wielką Sobotę do godz. 14. Wynagrodzenie za te dni oblicza się, stosując zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego.
Pełna lista sklepów, których nie obowiązuje zakaz handlu w niedziele
Podstawa prawna
Rozdział VII Praca w niedziele i święta (art. 1519–15112) ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666).
Art. 9, art. 12 ustawy z 24 listopada 2017 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta (Dz.U. z 2018 r. poz. 305)
