Algieria, Boliwia, Chile, Egipt, Ekwador, Etiopia, Francja, Gwinea, Haiti, Hiszpania, Honduras, Hongkong, Indie, Irak, Kazachstan, Katalonia, Liban, Pakistan, Sudan Południowy, Wenezuela, Wielka Brytania, Zimbabwe… lista krajów, których mieszkańcy wyszli na ulicę dać wyraz swojemu niezadowoleniu jest długa. Pytanie brzmi: czy te protesty coś ze sobą łączy?
Na pewno w wielu krajach warunki prowokują do zamieszek: bezrobocie, brak perspektyw, nierówności, młoda populacja, korupcja, słabość i nieudolność instytucji państwowych… w takich warunkach wystarczy niewielka iskra, żeby ludzie się zbuntowali. Niemniej jednak tak się nie dzieje w każdym, słabym kraju (a tych przecież nie brakuje). W grę muszą więc wchodzić także inne czynniki, jak chociażby spory odsetek kolejnych roczników trafiających na studia. Otwarte pozostaje również pytanie jak długo fala protestów będzie trwała oraz czy przybierze jeszcze na sile?
>>> Czytaj też: Gwałtowny kryzys społeczny w Chile. Rozwiązaniem zmiana archaicznej konstytucji?
