- Pierwsze i drugie miejsce w naszym zestawieniu dzieli około 26 tys. osób. Za nimi odstęp robi się znacznie większy.
- W jednym z mniejszych skupisk wzrost od 2020 r. sięgnął niemal 30 proc. Wielkość grupy i tempo zmian to dwie różne historie.
- Poza Europą jest mniej niż co dziesiąta osoba z badanej grupy. Porównanie z jednym z europejskich krajów potrafi zaskoczyć.
Wielka Brytania i Niemcy mają więcej niż cała reszta
Na pierwszym miejscu jest Wielka Brytania, około 412 tys. osób. Drugie miejsce zajmują Niemcy, około 386 tys. Dalej są Holandia ze 130 tys., Norwegia z 76 tys. i Irlandia z 67 tys. Chodzi o obywateli Polski przebywających czasowo za granicą przez co najmniej 12 miesięcy, według stanu na koniec 2025 r.
Dopiero dodanie dwóch pierwszych wyników pokazuje ich skalę. To około 798 tys. osób, czyli blisko 53 proc. całej grupy liczącej 1,513 mln. Na wszystkie pozostałe państwa świata przypada około 715 tys. W tym zestawieniu dwa adresy (państwa) wystarczają, żeby przekroczyć połowę.
Jest jeszcze inne porównanie, w samej Wielkiej Brytanii przebywa więcej osób z tej grupy niż w Holandii, Norwegii i Irlandii razem. Te trzy kraje dają łącznie około 273 tys. Brytyjska przewaga wynosi więc niemal 140 tys. osób.
Wielkie skupiska, ale od 2020 r. wyraźnie mniejsze
Liderzy rankingu mają jednak wspólny kłopot, w porównaniu z 2020 r. badana grupa się zmniejszyła. W Wielkiej Brytanii o około 42 tys. osób, czyli 9,2 proc., a w Niemczech o około 33 tys., czyli 7,8 proc. Łącznie to blisko 75 tys. mniej.
Ich przewaga nadal jest ogromna. Jednak samo spojrzenie na podium zgubiłoby najciekawszą część opowieści, bo największe skupisko nie musi być tym, które rośnie.
Holandia zyskała liczbowo. Szwajcaria pokazuje siłę procentów
Między 2020 a 2025 r. w Holandii przybyło około 20 tys. długookresowych emigrantów z Polski i ten wzrost wyniósł 18 proc. W Szwajcarii przyrost był mniejszy, bo blisko 7 tys., ale procentowo znacznie mocniejszy: 29,4 proc.
To dobry przykład, jak działa mniejszy punkt startu. Szwajcaria miała w 2025 r. około 29,5 tys. osób z badanej grupy. Do liderów jest jej daleko, lecz zmiana od 2020 r. przyciąga uwagę.
Wzrost w pięcioleciu nie oznacza wzrostu w każdym roku. W Holandii wynik za 2025 r. jest niższy niż za 2024 r.: 129,9 tys. wobec 131,7 tys. Oba zdania, "więcej niż w 2020 r." i "mniej niż rok wcześniej", są tu prawdziwe.
Europa dominuje. Granice Unii nie wyznaczają granic emigracji
Około 91 proc. badanej grupy przebywa w Europie. W państwach Unii Europejskiej jest jednak tylko około 55 proc. ogółu. Różnicę łatwo przeoczyć, gdy "Europę" i "Unię" traktuje się zamiennie. W pierwszej piątce są przecież także Wielka Brytania i Norwegia.
Ten geograficzny szczegół sporo zmienia, bo mapa emigracji skupia się blisko Polski, ale nie zamyka się w granicach UE.
A co z resztą świata? Poza Europą około 140 tys. osób
Wynik 1,513 mln obejmuje cały świat. Skoro w Europie przebywało około 1,373 mln osób z badanej grupy, to na wszystkie pozostałe kontynenty przypada około 140 tys., czyli nieco ponad 9 proc. To obliczenie na podstawie zaokrąglonych danych GUS.
Porównanie może zaskoczyć: poza Europą łącznie jest w tej statystyce tylko o około 10 tys. osób więcej niż w samej Holandii. Kluczowe są jednak słowa "w tej statystyce". Mówimy o emigracji czasowej trwającej co najmniej rok. Pełna historia polskich społeczności za oceanem jest znacznie szersza.
Za oceanem istnieją również wielopokoleniowe społeczności polonijne, m.in. w USA, Brazylii i Kanadzie. Polonia obejmuje także potomków emigrantów, dlatego jej milionowych szacunków nie należy utożsamiać z opisywaną tu emigracją czasową.
Mniej osób za granicą. Z powrotami ostrożnie
GUS opublikował opracowanie 12 sierpnia 2026 r. Wynik dla końca 2025 r. jest o blisko 21 tys. niższy niż rok wcześniej. Wcześniejsze wartości, za lata 2020–2024, zostały zrewidowane.
Dane za każdy rok są jak statystyczne zdjęcie, obraz grupy, pokazują, ile osób przebywało za granicą na koniec roku. Porównanie dwóch takich zdjęć mówi, czy emigrantów przybyło, czy ubyło, ale nie pokazuje liczby powrotów do Polski. Jedni mogli w tym czasie wracać, inni wyjeżdżać z Polski, a jeszcze inni zmieniać kraj pobytu. To obraz (zdjęcie) polskiej emigracji uchwycony w jednym momencie, pokazuje jej skalę i rozmieszczenie, ale za każdą z tych liczb stoi osobna historia.
Za to na pytanie "gdzie?" odpowiada bardzo wyraźnie, Wielka Brytania i Niemcy wciąż skupiają ponad połowę badanej grupy. Ruch na dalszych miejscach sprawia jednak, że warto zajrzeć również poza podium.
Gdzie mieszkają Polacy na długotrwałej emigracji? Zestawienie krajów
Wybrane kraje europejskie, liczba osób w tysiącach
Kraj | Koniec 2020 r. | Koniec 2024 r. | Koniec 2025 r.* |
|---|---|---|---|
Wielka Brytania | 454,0 | 418,1 | 412,4 |
Niemcy | 418,1 | 390,8 | 385,5 |
Holandia | 110,1 | 131,7 | 129,9 |
Norwegia | 76,6 | 77,1 | 76,0 |
Irlandia | 64,5 | 67,6 | 66,7 |
Belgia | 47,1 | 44,5 | 43,9 |
Włochy | 47,8 | 44,3 | 43,7 |
Austria | 32,1 | 33,1 | 32,6 |
Hiszpania | 26,9 | 30,2 | 29,8 |
Szwajcaria | 22,8 | 29,9 | 29,5 |
Dania | 25,3 | 29,9 | 29,4 |
Szwecja | 28,4 | 28,8 | 28,5 |
* Wyniki za 2025 r. są prognozowane, lata 2020–2024 są zrewidowane. Zakres, to pobyty czasowe trwające co najmniej 12 miesięcy. Dane szczegółowe GUS.
Źródła: GUS, MSZ.
Anna Zdrowiecka jest dziennikarką i redaktorką specjalizującą się w szeroko rozumianej tematyce konsumenckiej. Pisze o zmianach, usługach, nowych rozwiązaniach oraz codziennych problemach, które mogą wpływać na decyzje i wydatki czytelników. Publikuje w serwisach Infor.pl, Dziennik.pl, Forsal.pl i Zdrowiego.pl.
W swoich artykułach porusza między innymi tematykę domowych poradników, zakupów, usług, technologii użytkowej, telekomunikacji oraz praw konsumenta. Skupia się przede wszystkim na praktycznym znaczeniu opisywanych zmian, wyjaśnia, kogo dotyczą, co oznaczają w codziennym życiu i na co warto zwrócić uwagę.
Stawia na prosty, zrozumiały język, rzetelne źródła oraz informacje, które pomagają czytelnikom podejmować świadome decyzje.
