Jej szefowa Catherine Ashton nie dotrzymała obietnicy złożonej Parlamentowi Europejskiemu i nie otworzyła drzwi dla dyplomatów z Europy Środkowej.
W ciągu roku swojej działalności mianowała 60 nowych ambasadorów, z tego 50 ze starej Unii. Stali przedstawiciele z nowych państw członkowskich zajmują 12 spośród 117 aktualnie obsadzonych stanowisk, czyli 10,3 proc., choć nowa Unia stanowi 20,6 proc. całej populacji.
Dziś dyplomacja UE będzie oceniana przez Parlament Europejski. Instytucji powołanej w grudniu 2010 r. zarzuca się nieudolność i promowanie urzędników ze starej Unii. Ashton nie ma sobie nic do zarzucenia. – Postęp jest znaczący, choć służba działa dopiero od roku – przekonuje Michael Mann, rzecznik Ashton.
Gdy w sierpniu 2010 r. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych opublikował głośny raport otwarcia, z którego wynikało, ze na 115 unijnych ambasadorów jedynie dwóch pochodzi z nowych państw członkowskich, a 11 stanowią kobiety, Ashton obiecywała rewolucje kadrowa.
– Przyjęłam dwie zasady: zapewnienie przy nominacji równowagi zarówno geograficznej, jak i między kobietami i mężczyznami – stwierdziła w rozmowie z DGP.
Na zapowiedziach się skończyło. Do państw najsilniej niedoreprezentowanych należy Polska. Choć stanowimy 7,6 proc. ludności UE, dostaliśmy tylko dwie ambasady (1,7 proc.): w Jordanii i Korei Południowej.
Z informacji DGP wynika, ze Polak jest kandydatem nr 1 do objęcia placówki w Kijowie – który jest dla nas stolica strategiczna. Przegraliśmy za to walkę o kilka innych ważnych placówek. Do Kabulu np. trafił Litwin, do Mińska Łotyszka, Gruzję obsadziła Bułgarią, a Armenię – Rumunią.
Polscy dyplomaci często słyszeli argument, ze ambasadorami nie powinni być obywatele krajów graniczących z państwem przyjmującym ani krajów mających na miejscu swoje interesy.
>>> Czytaj też: Europa zwalnia, Polska pędzi
Ta zasada jednak nigdy nie funkcjonowała. Łotwa graniczy z Białorusią. W Brazylii, ważnej z punktu widzenia Lizbony, Portugalczyka Joao Pacheco zastąpiła rodaczka Ana Zacarias. W ten sposób kraje zabezpieczają posady w miejscach strategicznych.
Według brytyjskiego posła do PE Charlesa Tannocka nowe kraje UE nie powinny mieć pretensji o dominacje starej Europy. – Głównym kryterium powinny być bezwzględnie merytoryczne kompetencje kandydatów – mówi DGP Tannock. Właśnie ten nieprecyzyjny argument jest najczęściej stosowany przy zamykaniu drogi kandydatom z nowej Europy.
Dziennikarz „Dziennika Gazety Prawnej” od powstania tytułu w 2009 r. Wcześniej pracował w „Dzienniku”.
Absolwent stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się tematyką światową, zwłaszcza państwami Europy Wschodniej. Współautor książek: „Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” (2015), „Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki” (2016), „Czarne złoto. Wojny o węgiel z Donbasu” (2020), „Partyzanci. Dziennikarze na celowniku Łukaszenki” (2021).
Laureat nagród dziennikarskich: Belarus in Focus 2012, Grand Press 2018 w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody im. Dariusza Fikusa 2019.
Mówi po angielsku, rosyjsku, ukraińsku i białorusku, uczył się również chorwackiego, esperanto, greckiego, japońskiego, niemieckiego i rumuńskiego.