W informacji KNF podkreślono, że ujemnej wyceny transakcji nie należy utożsamiać ze stratami firm. Jeżeli umowa dotycząca opcji miała na celu zabezpieczenie przed ryzykiem kursowym, to negatywna wycena instrumentów pochodnych jest równoważona przez wyższe, po przeliczeniu na złote, przychody z eksportu.
W okresie, gdy złoty umacniał się, przedsiębiorstwa sprzedające swoje usługi bądź towary za waluty obce, w obawie przed zmianami kursowymi, zawierały z bankami umowy o tzw. opcje walutowe. Nie zawsze jednak umowy z bankami służyły jedynie do zabezpieczenia kursowego. Część firmy zawierało umowy określane jako spekulacyjne. Okazały się one niekorzystne dla tych firm.
KNF jednak podkreśla, że większość klientów banków korzystających z opcji wykorzystywała je w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem kursowym. Odsetek przedsiębiorstw, które zawierały transakcje spekulacyjnie z więcej niż jednym bankiem, jest stosunkowo niewielka.
W opinii KNF, koszty ponoszone przez sektor bankowy z tytułu zaangażowania w transakcje nie zagrażają wypłacalności banków. Banki w związku z transakcjami m.in. utworzyły rezerwy.
