Głównym składnikiem zastoju na rynku pracy jest bezrobocie. W II kwartale 2021 r. osoby bezrobotne stanowiły prawie połowę luzu na rynku pracy (7,0 proc. rozszerzonej siły roboczej w UE). Pozostałymi grupami składającymi się na luz na rynku pracy były: „osoby dyspozycyjne do pracy, ale nie poszukujące pracy” (3,8 proc. poszerzonej siły roboczej), „pracownicy niepełnoetatowi pracujący w niepełnym wymiarze godzin” (2,9 proc.) oraz „osoby poszukujące pracy, ale nie od razu dostępne” (0,8 proc.).
Wśród państw członkowskich UE największy zastój na rynku pracy był w Hiszpanii (25,1 proc. rozszerzonej siły roboczej), Włoszech (23,6 proc.) i Grecji (23,2 proc.). Z kolei najniższy poziom zastoju na rynku pracy zaobserwowano w Czechach (4,6 proc.), na Malcie (5,8 proc.) i Polsce (6,2 proc.).
Bezrobocie było największym składnikiem zastoju na rynku pracy we wszystkich państwach członkowskich UE w II kwartale 2021 r., z wyjątkiem Włoch i Holandii. We Włoszech „osoby dostępne do pracy, ale nie poszukujące pracy” stanowiły 11,5 proc. rozszerzonej siły roboczej i w największym stopniu przyczyniły się do zastoju rynku pracy w tym kraju. W Holandii „niepełnozatrudnieni pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin” (6,0 proc. rozszerzonej siły roboczej) w największym stopniu przyczynili się do zastoju na rynku pracy w kraju.
W Polsce, która jest w czołówce państw z najmniejszym zastojem na rynku pracy, największym składnikiem zastoju byli bezrobotni, którzy stanowili 3,6 proc. rozszerzonej siły roboczej. Pozostałe składowe to: osoby dostępne do pracy, ale nie poszukujące jej (1,3 proc.), osoby niepełnozatrudnione, pracujące w niepełnym wymiarze godzin (1 proc.), oraz osoby poszukujące pracy, ale nie od razu dostępne (0,2 proc.).
