UE rezygnuje z rosyjskiej ropy
Decyzja Unii Europejskiej o rezygnacji z importu rosyjskiego gazu do końca 2026 r. stwarza nowe możliwości dla afrykańskich producentów, aby stać się długoterminowymi, strategicznymi dostawcami.
Algieria i Egipt
Już korzystają z tej sposobności Algieria i Egipt. Ten ostatni w ubiegłym roku dostarczył około 891 tys. metrów sześc. LNG na rynki azjatyckie i europejskie, w tym do Hiszpanii, Włoch, Grecji i Turcji. A według egipskiego portalu AlManassa Ministerstwo Ropy Naftowej i Zasobów Mineralnych Egiptu w lutym wyeksportuje około 623 mln m sześć. gazu ziemnego do krajów europejskich i do Libanu.
Libia
A na strategicznego partnera krajów Unii Europejskiej wyrasta również Libia, która priorytetowo traktuje inwestycje w wydobycie gazu, aby zaspokoić potrzeby własne i wesprzeć eksport do Europy za pośrednictwem gazociągu Greenstream. Libijska produkcja gazu powinna osiągnąć ponad 20 mln m sześc. dziennie w 2026 r. według prognoz ministra ropy i gazu Chalifa Abdulsadeka.
Mauretania, Senegal, Nigeria, Angola, Mozambik i Tanzania
Te trzy północnoafrykańskie kraje odpowiadają obecnie za około dwie trzecich produkcji afrykańskiego gazu skroplonego. A według prognoz wkrótce dołączą do tej trójki kraje z Afryki Zachodniej, w tym Mauretania, Senegal, Nigeria, Angola, a także ze Wschodniej, m.in. Mozambik i Tanzania. Wszystkie położone są wzdłuż szlaków handlowych Atlantyku lub Oceanu Indyjskiego, co ma olbrzymi wpływ na ostateczną cenę gazu.
Z tych krajów największy potencjał ma Nigeria, której potwierdzone rezerwy sięgają 5,8 bln metrów sześciennych. A planowana rozbudowa zakładów na wyspie Bonny w delcie Nigru może w przyszłości znacząco przyczynić się do zaspokojenia popytu w Europie i poważnie zagrozić dostawom z USA.
Według najnowszego raportu DiscoveryAlert, platformy dostarczającej w czasie rzeczywistym informacje inwestorom z branży górniczej, lata 2026–2027 będą dla Afryki czasem renegocjacji umów gazowych z Europą, które w latach 2028–2030 zaowocują napływem na europejskie rynki dziesiątków milionów ton paliwa rocznie.
Redaktor i wydawca strony głównej, z redakcjami Grupy Infor (Forsal.pl, Dziennik.pl, GazetaPrawna.pl, Infor.pl, ZdrowieGO.pl) związany od 2010 roku. Zajmuje się tematyką stosunków międzynarodowych, polityki gospodarczej i technologicznej, bezpieczeństwa, a także psychologią, zarządzaniem i pracą. Wcześniej zajmował się naukowo teoriami społeczeństwa sieci.