Striker-S. Bezzałogowy okręt rakietowy
Striker-S (Medium Uncrewed Surface Vessel, MUSV) należy do nowej generacji średnich bezzałogowych okrętów nawodnych. Hanwha zaprojektowała go jako platformę zdolną do przenoszenia pocisków rakietowych, prowadzenia rozpoznania oraz współdziałania z innymi jednostkami w sieciocentrycznym środowisku walki.
Jednostka ma 35 metrów długości, 6 metrów szerokości i wyporność około 250 ton. Na pokładzie przewidziano miejsce na zapas paliwa, systemy łączności, sensory oraz moduły zadaniowe. Ponadto okręt może przenosić kontenerowy moduł bojowy o masie do 10 ton, którego konfigurację można dostosować do charakteru wykonywanej misji.
Kadłub i nadbudówkę zaprojektowano z myślą o utrudnieniu wykrycia przez radar. Kanciaste kształty ograniczają skuteczną powierzchnię odbicia, a brak pomieszczeń dla załogi pozwolił wygospodarować więcej miejsca na wyposażenie bojowe i elektroniczne.
Na wyposażeniu Strikera-S znalazł się radar z anteną AESA. Według producenta radar umożliwia wykrywanie celów powietrznych z odległości około 50 km, natomiast jednostek nawodnych z dystansu niespełna 30 km. System współpracuje również z rozwiązaniami przeznaczonymi do zwalczania bezzałogowych statków powietrznych.
Hanwha zakłada, że Striker-S będzie działał w sieci z innymi bezzałogowymi jednostkami, okrętami załogowymi oraz stanowiskami dowodzenia na lądzie. Jednostka ma być zdolna do działania w roju oraz wymiany danych o celach z zewnętrznych sensorów. W takim układzie okręt pełni rolę zdalnego nosiciela pocisków, zwiększając możliwości grupy zadaniowej bez narażania załogi.
Nowe pociski z rodziny Chunmoo
Najważniejszym elementem projektu jest możliwość wykorzystania pocisków z rodziny Chunmoo. Na pokładzie można zamontować modułową wyrzutnię kontenerową, dzięki czemu jednostka może zostać szybko dostosowana do różnych zadań – od rozpoznania po wykonywanie uderzeń rakietowych.
Hanwha Aerospace rozwija obecnie nowy pocisk przeciwokrętowy CTM-ASBM (Chunmoo Tactical Missile – Anti-Ship Ballistic Missile). Powstaje on na bazie pocisku CTM-MR o zasięgu około 160 km. Nowa wersja zachowuje kaliber 280 mm i ten sam układ napędowy, ale otrzymała dodatkowo głowicę naprowadzającą wykorzystującą obrazowanie w podczerwieni (IIR), współpracującą z systemem GPS/INS. Rozwiązanie to ma umożliwić wykrywanie, śledzenie i zwalczanie poruszających się okrętów.
Polska rozwija system Homar-K
Rodzina Chunmoo jest dobrze znana także w Polsce. W Wojsku Polskim południowokoreańskie wyrzutnie K239 funkcjonują pod nazwą Homar-K i stanowią jeden z podstawowych elementów programu modernizacji artylerii rakietowej.
Dotychczas Polska zamówiła 290 wyrzutni. Pierwszy kontrakt, obejmujący 218 systemów, podpisano w listopadzie 2022 roku. Kolejne zamówienie na 72 egzemplarze zawarto w kwietniu 2024 roku. Zgodnie z umową 60 z nich ma zostać zmontowanych w Polsce.
Koreańskie moduły bojowe są integrowane z polskimi ciężarówkami Jelcz oraz systemem kierowania ogniem Topaz. Do Wojska Polskiego trafiło już ponad 150 wyrzutni.
Równolegle rozwija się także współpraca przemysłowa. Polska ma produkować własne pociski przeznaczone dla systemu Homar-K, co ma zwiększyć niezależność od zagranicznych dostaw i umożliwić rozwój krajowych zdolności w zakresie amunicji rakietowej.
Redaktor Forsal.pl. Absolwent politologii na Uniwersytecie SWPS, z zamiłowania historyk. W przeszłości związany z Polskim Radiem, Wirtualną Polską, dziennikiem „Polska The Times” oraz miesięcznikiem „Nasza Historia”. Publikował również w Gazeta.pl i „Newsweek Historia”. Były wieloletni współpracownik Ośrodka „Karta” i Muzeum Getta Warszawskiego. Autor pierwszej pełnej biografii gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego - „Decyzje ‘Bora’. (Auto)biografia Tadeusza Komorowskiego - kawalerzysty, olimpijczyka, dowódcy, wodza i premiera”.