Wycofał się z niej również rząd Donalda Tuska pod naciskiem nie tylko opinii publicznej, ale i organizacji pozarządowych. ACTA miała być umową handlową dotyczącą zwalczania obrotu towarami podrabianymi, lecz otwierała furtki do kontroli internetu, ograniczania wolności słowa czy prawa do prywatności.

Oburzenie było słuszne, protesty skuteczne, więc przy nowej unijnej dyrektywie o prawach autorskich na jednolitym rynku cyfrowym postanowiono cynicznie sięgnąć po termin ACTA 2. Zabieg propagandowo sprytny, bo budzi stare demony permanentnej inwigilacji związane z ACTA. Jednak właściwie na każdym poziomie nietrafiony. Podobnie jak próba ustawienia konfliktu wokół dyrektywy na linii stare media papierowe kontra nowoczesny świat portali, blogosfery, forów internetowych etc.

Tłuste koncerny medialne bronią status quo i chcą reglamentować informacje, a ta jest prawdziwie wolna w internecie, którego jako całości nie może kontrolować żadne państwo ani podmiot. Sam bym walczył o taką wolność, gdyby to o nią chodziło. Chodzi jednak o to, że twórcy należy się wynagrodzenie za owoce jego pracy i to także od tych, którzy – jak portale społecznościowe – żerują na nich i zarabiają na tyle dobrze, że tradycyjnych wydawców już dawno zostawili w tyle. Najpierw wysysali z nich treść, a teraz już są na tyle duzi, że nie może się z nimi żadne medium równać. Dziennikarz „Pulsu Biznesu” Marcel Zatoński potrzebował 152 znaków na Twitterze, aby ten balonik dobrego internetu i złego papieru przekłuć, pokazując, że rynkowa wartość ogromnego wydawcy pracy Axel Springer to ponad 5 mld dol., a Google ma samej tylko gotówki i jej ekwiwalentów 109 mld dol. Kto tutaj jest mrówką, a kto słoniem?

>>> Treść całego artykułu można znaleźć w weekendowym wydaniu DGP.

>>> Czytaj też: Bruksela poczeka z wyborem polskiego komisarza. Na jaką tekę może liczyć kandydat PiS?