Takie przełożenie następuje jednak z reguły po kilku miesiącach (czasami w ogóle, kiedy firmy w obawie przed kurczącym się rynkiem godzą się na niższe marże). W efekcie dane były zgodne z szacunkami – w grudniu CPI wyniosła 0,3 proc. m/m i 1,5 proc. r/r, co i tak pokazuje pewne przyspieszenie względem listopada, a w ujęciu bazowym 0,1 proc. m/m i 1,7 proc. r/r.
Lepsze od prognoz były też dane z Filadelfii – wskaźnik aktywności za styczeń wzrósł do 9,4 pkt. z 7,0 proc. (oczekiwano 8,6 pkt.) – co pokazuje, że sroga zima raczej nie przełoży się na dane makro (to kolejne dobre dane po wczorajszym odczycie z Nowego Jorku). Nieco rozczarował natomiast odczyt indeksu nastrojów NAHB, czyli wśród pośredników nieruchomości, który obniżył się w styczniu do 56 pkt. z 57 pkt. (ale kto kupuje domy, jak są mrozy i zawieje śnieżne?). Ogólny bilans danych jest jednak pozytywny dla dolara, co powinno się zaznaczyć już w nadchodzących godzinach.
Wystąpienie Johna Williamsa z FED nie wniosło nic nowego. Czekamy na Bena Bernanke, który o godz. 17:30 rozpocznie sympozjum nt. polityki FED w Brookings Institution. Jeżeli „nie zaprzeczy” temu, co mówili jego koledzy z FED (QE3 będzie redukowany na każdych posiedzeniach, a skala może być nawet zwiększona w marcu– to opinia „gołębiego” Charlesa Evansa), to dolar może zyskać.
Jutro w kalendarzu z USA ważne będą dane nt. produkcji przemysłowej za grudzień (powinna być lepsza), oraz wstępnych nastrojów konsumenckich za styczeń (jest pewne ryzyko rozczarowania). Opublikowane zostaną też dane nt. wydanych pozwoleń i rozpoczętych budów (to dane za grudzień, ale mogą być mieszane).
Na wykresie EUR/USD widać, że zrealizowaliśmy wskazywany rano cel (1,3645) nawet nieco go naruszając – 1,3649. Później powróciliśmy w rejon 1,36. Układ spadkowy jest, zatem nadal zachowany. To sugeruje, że już jutro może być testowany poziom ubiegłotygodniowego minimum na 1,3547, po uprzednim złamaniu wczorajszych 1,3580.
