Czy czuje się pan słuchany?

Staram się, żeby tak było. Oczywiście wiem, że nie każdy będzie mnie słuchać. Albo nie ma możliwości, albo się ze mną nie zgadza. W środowiskach, w których się obracam, jest cała masa ludzi młodszych. Mam wrażenie, że mam sporo słuchaczy.

Jako największy polski reformator?

Takich określeń nie stawiam sobie za cel. 20 lat temu zgodziłem się na propozycję Tadeusza Mazowieckiego. Nie chodziło mi o to, aby ktoś mówił o planie Balcerowicza. Wtedy bardzo się zastanawiałem. Z jednej strony ogromne trudności, chaos w gospodarce, z drugiej ogromna szansa związana z wolnością. Tak się składało, że interesowały mnie reformy w różnych krajach, choć nie marzyłem nawet, iż Polska będzie kiedyś wolna za mego życia. Dzięki temu część pracy domowej udało mi się wykonać wraz z zespołem, który tworzyłem.

Jak się pan czuje podczas tych wszystkich spotkań, uroczystości związanych z dwudziestoleciem reform, firmowanych w Polsce pana nazwiskiem?

Oprócz reform zawsze interesowała mnie historia. Co my dotąd świętowaliśmy? Rocznice powstań, które były stłumione. Rocznice wojen, które były przegrane, z wyjątkiem cudu nad Wisłą. Oto mamy możliwość obchodzenia rocznicy rozpoczęcia reform, które w opinii świata są traktowane jako przykład wielkiego sukcesu Polski. Powinniśmy mieć z tego powodu satysfakcję i iść do przodu.