GIPL, jak sama nazwa wskazuje ma połączyć systemy gazowe Polski i Litwy. Kraje bałtyckie dokonały jednak ostatnio znaczących kroków w kierunku integracji, także fizycznej swoich rynków gazu i przyłączyły do niego, również fizycznie - Finlandię.
Interkonektor z Litwą po polskiej stronie ma liczyć ponad 340 km, od tłoczni w Hołowczycach na wschodnim krańcu Mazowsza po granicę litewską w okolicy Sejn. Inwestor. czyli Gaz-System ma już wszystkie niezbędne pozwolenia na budowę, zarówno dla samej rury, jak i obiektów towarzyszących.
Na potrzeby inwestycyjne całą trasę podzielono na odcinki północny i południowy, granica tego podziału znajduje się koło Nowogrodu pod Łomżą.
Na podzielonym na dwie części odcinku południowym kończą się prace przygotowawcze, typu wycinka drzew.
Dla dwóch z trzech części odcinka północnego Gaz-System podpisał już umowy z wybranymi wykonawcami robót budowlanych. Dla trzeciej części tego odcinka oraz dwóch części odcinka południowego trwają oceny ofert, złożonych w postępowaniach na wyłonienie wykonawców robót.
Po stronie litewskiej GIPL będzie miał 165 km, sięgnie aż za Wilno, do gazowego węzła Jauniunai. Prace budowlane ruszyły 2 stycznia, a do końca roku Litwini planują ułożyć 100 km rury. Przez trzy miesiące poprzedzające start robót wykonawcy przywieźli od polskiego dostawcy 62 km rur, a zespawali ok. 40 km rurociągu. Według litewskiego operatora gazowego Amber Grid, najtrudniejszy etap budowy nastąpi latem tego roku, kiedy to za pomocą przewiertów horyzontalnych gazociąg przejdzie pod rzekami Niemen i Wilią. W efekcie pod koniec 2021 r. cały GIPL ma być gotowy do działania i przesyłu po 2-2,5 mld m sześc. gazu rocznie w każdą stronę.
Czy z punktu widzenia integracji rynków będzie to duże wydarzenie i możliwość znaczącego zwiększenia handlu? Czy dołączenie Finlandii było dobrą decyzją? O tym w dalszej części artykułu na portalu WysokieNapiecie.pl
