Średnia emerytura wypłacana na starych zasadach (według kryteriów obowiązujących przed 1999 r.) jest o ponad 1/3 większa niż ta, którą wypłaca się w oparciu o system zdefiniowanej składki. Oczywiście państwo, zmieniając system, doprowadziło do tego, w czym jest najlepsze – zadbało o interesy własne kosztem naszych, kosztem ludzi, którzy nie mają siły przebicia i jedynym ich wyjściem jest zgadzać się na opresyjny system.
Ryzykuję tu określenie mnie dyletantem niemającym o niczym pojęcia, bo przecież setki razy gadające telewizyjne głowy bombardowały nas przekazem: nie stać nas na to, nie stać nas na tamto, siamto i owamto, bo finanse publiczne to nie worek bez dna, bo tu nie działają czary, tylko prosta matematyka i jak ktoś nie rozumie, to niech się nie odzywa i nie przyznaje.
Ale ja się przyznaję. Bo wciąż nie rozumiem, dlaczego tak przepotężna organizacja jak polskie państwo nie umie i nie chce realnie, a nie powierzchownie, zadbać o interes ludzi, którzy w wielu wypadkach poświęcili mu swoje najlepsze lata. Tak jak miarą człowieczeństwa jest stosunek do słabszych, tak miarą państwowości – do najsłabszych. W tym kontekście Polska państwem nie jest.
