Perseverance to marsjański łazik wysłany przez NASA, który wylądował na powierzchni Czerwonej Planety w lutym 2021 roku. Jako miejsce lądowania wybrano krater o nazwie Jezero, o którym przypuszczano, że dawno temu było w nim jezioro. Bogate dane zebrane podczas pierwszych 208 marsjańskich dni tej misji zostały przeanalizowane przez naukowców, a wyniki potwierdzają, że faktycznie była tam kiedyś woda, a w niej materia organiczna.
Materia organiczna nie oznacza od razu występowania życia
Trzeba przy tym zaznaczyć, że materia organiczna nie oznacza od razu występowania życia, ale czyni jego istnienie kiedyś na Marsie bardziej prawdopodobnym.
Międzynarodowa grupa badawcza przeanalizowała obrazy z kamery Mastcam-Z łazika Perseverance, dostarczającej obrazy w wysokiej rozdzielczości i wielu zakresach widmowych. Co naukowcy ustalili po analizie danych z krateru Jezero? Perseverance znalazł skały magmowe na dnie krateru Jezero. Uformowały się z magmy związanej z aktywnością wulkaniczną albo uderzeniami planetoid. Okazuje się, że te magmowe skały mają oznaki wielokrotnego oddziaływania wody. Krater Jezero był jeziorem przypuszczalnie około 3 lub 3,5 miliardy lat temu.
Naukowcy analizowali też dane z instrumentu SHERLOC, pracującego na pokładzie Perseverance. Wykonano spektroskopię ramanowską i fluorescencyjną w głębokim ultrafiolecie dla trzech skał w kraterze. Poszukiwano określonych związków organicznych, na przykład węglanów, w skałach bogatych w oliwiny. Wyniki wskazują na dwa oddzielne okresy występowania środowiska wodnego w dawnych czasach.
Cząsteczki organiczne mogły być powszechne na Marsie
Dane z instrumentu PIXL również są zgodne z hipotezą o występowaniu w tym miejscu płynów.
Co więcej, odkrycie molekuł organicznych w skałach magmowych na dnie krateru Jezero można połączyć z dawniejszymi badaniami krateru Gale (łazik Curiosity), w którym znaleziono podobne związki w skałach osadowych. To oddalone od siebie miejsca na powierzchni Marsa, a więc cząsteczki organiczne mogły być powszechne na tej planecie.
Publikacja w „Science” ukazała się 23 listopada (pierwsza autorka pracy: Eva l. Scheller z California Institute of Technology w USA i Massachusetts Institute of Technology w USA.), podobnie jak dwa artykuły w „Science Advances” (pierwszy autor: James F. Bell III z Arizona State University w USA, w drugiej pracy Michael M. Tice z Texas A&M University w USA).
