Warunki zdrowotne dla wykonywania zawodu nurka
Za zdolną do pracy w charakterze nurka uznaje się osobę u której po wstępnych badaniach lekarskich nie stwierdzono przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania prac podwodnych. O przydatności do zawodu nurka może orzec lekarza medycyny pracy (też morskiej i tropikalnej, transportu, przemysłowej lub lotniczej), który dodatkowo został przeszkolony w zakresie medycyny albo prac podwodnych.
Wstępne badania lekarskie obejmują:
- ogólne badanie lekarskie;
- rentgen płuc;
- elektrokardiogram spoczynkowy, a u osób po 45. roku życia - wysiłkowy;
- EEG ze stymulacją wzrokową i hyperwentylacją
- badanie:
- czynnościowe układu oddechowego (spirometria i maksymalne zużycie tlenu);
- laryngologiczne wraz z badaniem audiometrycznym;
- morfologiczne i biochemiczne badanie krwi, z uwzględnieniem poziomu glukozy, kreatyniny i lipidogramu;
- ogólne moczu;
- radiologiczne kości długich i dużych stawów (barkowych, biodrowych i kolanowych);
- test ciśnieniowy;
- konsultacje lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, niezbędne do prawidłowej oceny stanu zdrowia.
Zawodu nurka nie może wykonywać osoba otyła, z wadami i ułomnościami w budowie, cierpiąca na choroby płuc, układu krążenia, pokarmowego, laryngologiczne, nerwowego, kostno-stawowego, moczowo-płciowego, narządu wzroku, skóry, cukrzycę. Ciąża stanowi przeciwwskazania do nurkowania.
Okresowe badania lekarskie nurka odbywają się co do zasady nie rzadziej niż 12 miesięcy a po ukończeniu 45 roku życia – sześciu miesięcy.
Nadzór lekarza na pracami podwodnymi
Obowiązkiem organizatora prac podwodnych jest zapewnienie nadzoru medycznego nad ich wykonywaniem aby zapobiec wypadkom i chorobie dekompresyjnej, a w przypadku jej wystąpienia - szybkiej możliwości leczenia. Niezbędna jest obecność lekarza:
- ze specjalizacją anestezjologiczną lub reanimacyjną bądź posiadającego kwalifikacje z zakresu ratownictwa medycznego;
- z ukończonym kursem z zakresu fizjopatologii nurkowania i terapii hiperbarycznej,
- po odbytym kursie teoretycznym i praktycznym w zakresie zabezpieczenia nurkowania.
Procedura kompresji i dekompresji nurka
Jeśli przy wykonywania prac podwodnych wymagana jest komora dekompresyjna, to powinna ona być dostępna dla nurka przez dwanaście godzin od momentu zakończeniu nurkowania.
Określone są cztery procedury dekompresji i kompresji:
- dla sprężonego powietrza i nitrokus,
- dla helioksu z dekompresją tlenową na głębokości 6 i 12 metrów;
- heliksowej dla dzwonu nurkowego
Zawierają one wskazywana dotyczące szybkości zanurzania, czasu nurkowania, głębokość. Opisany jest czas trwania przystanków dekompresyjnych i wynurzania się, odstęp między nurkowaniami.
Wykaz minimalnego wyposażenia pracy podwodnych
Na wyposażeniu medycznym bazy prac podwodnych muszą być zestawy do: resuscytacji i pierwszej pomocy tlenowej. Powinien znajdować się również aparat do mierzenia ciśnienia tętniczego, stetoskop, termometr, materiały opatrunkowe (w tym szyny usztywniające), akcesoria ochronne, środki do dezynfekcji skóry i ran.
Podstawa prawa
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17.09.2007 r. w sprawie warunków zdrowotnych wykonywania prac podwodnych (j.t.Dz.U z 2022 r. poz. 2174)
