Wśród czynników hamujących rozwój kariery, Europejczycy wskazali również (7%), (7%), (5%) oraz (5%).
Wiek jako przeszkodę w rozwoju kariery najczęściej wskazywali Holendrzy (24%), Szwajcarzy (21%) oraz Brytyjczycy (20%). Znaczenie tego czynnika rosło w starszych grupach wiekowych i osiągnęło poziom 27% w przedziale wiekowym 45-54 i aż 46% w grupie pracowników 55+. Takie rezultaty nie stanowią zaskoczenia, ponieważ ze względu na znaczne starzenie się społeczeństw, już wkrótce po raz pierwszy w dziejach pracować będzie obok siebie aż pięć pokoleń pracowników. Postęp technologiczny i coraz większe różnice wiekowe w obrębie aktywnej zawodowo populacji stwarzają zagrożenie wyobcowania wśród starszych pracowników, którzy mogą nie nadążać za młodym, biegle posługującym się technologiami pokoleniem.
Co bardzo interesujące, aż 7% Europejczyków nie jest w ogóle zainteresowanych awansem zawodowym. Dotyczy to zwłaszcza pracowników zatrudnionych w Wielkiej Brytanii i Niemczech (13%). Taki stan rzeczy może wynikać z poziomu stresu odczuwanego w miejscu pracy i niechęci do zwiększenia wymiaru pracy, zaangażowania lub zakresu obowiązków. Jak wskazują wyniki badania ADP, niepokojąco wysoki odsetek Europejczyków (16%) codziennie odczuwa stres związany z pracą. Wskaźnik ten jest wyższy niż w ubiegłym roku, gdy 13% pracowników twierdziło, że znajduje się w sytuacji stałego stresu. Najgorsza sytuacja występuje w sektorach sprzedaży detalicznej i rekreacji oraz służbie zdrowia, gdzie jedna na pięć osób (odpowiednio 19% i 20%) twierdzi, że jest to problem powszechny. Stanowi to duży kontrast do sektora informatyki i telekomunikacji, gdzie odsetek ten wynosi zaledwie 11%.
Jak wynika z badania, kobiety częściej doświadczają silnego stresu niż mężczyźni – 1/5 z nich (20%) twierdzi, że jest to zjawisko codzienne (podobną opinię ma 15% ich kolegów). Grupa osób w wieku ponad 55 lat najrzadziej doświadcza stresu. 39% respondentów z tej grupy wiekowej twierdzi, że nigdy go nie doświadcza – być może dzięki większemu doświadczeniu lub zmniejszonemu wymiarowi godzin pracy oraz obowiązków z powodu zbliżającej się emerytury.
Wśród 8 europejskich nacji poddanych badaniu, najbardziej zestresowani są polscy pracownicy. Aż 22% z nich deklaruje, że codziennie doświadcza stresu w miejscu pracy – dla porównania wśród hiszpańskich pracowników (którzy znajdują się na drugim biegunie), wskaźnik odczuwania codziennego stresu wynosi 10%. Ponadto, w Polsce blisko połowa respondentów (46%) twierdzi, że doświadcza stresu w pracy często lub bardzo często. Co pocieszające, wskaźnik ten zmniejszył się w porównaniu do ubiegłorocznej edycji badania – wówczas wynosił 54%.
Podobnie, jak w skali całej Europy, wśród polskich pracowników większy poziom stresu deklarują kobiety. 47% respondentek twierdzi, iż doświadcza stresu często lub bardzo często – podobne zdanie ma 42% mężczyzn. Wśród „najbardziej stresujących” zawodów w Polsce należy wymienić usługi sprzedażowe
i marketingowe oraz służbę zdrowia – odpowiednio 56% i 55% przedstawicieli tych sektorów regularnie doświadcza stresu w pracy. Na drugim biegunie znajdują się osoby pracujące w branży IT i telekomunikacyjnej, z których 32% deklaruje, iż często spotyka się z problemem stresu w pracy.
– Pewien poziom stresu jest normalnym zjawiskiem w miejscu pracy i naturalne jest, że pracownicy okresowo go doświadczają. Jeśli jednak stres staje się zjawiskiem regularnym lub osiąga nadmierny poziom, może wpłynąć na wyniki osiągane przez pracownika, jego satysfakcję i dobrostan, jak również zmniejszyć zaangażowanie pracowników oraz w konsekwencji zmusić ich do rezygnacji z pracy. Z tego też względu, pracodawcy w całej Europie, a zwłaszcza w Polsce powinni skoncentrować się na monitorowaniu wskaźników odczuwanego stresu, często rozmawiać z podwładnymi i wdrażać rozwiązania oraz różnego rodzaju świadczenia, które mogą wpłynąć na zwiększenie komfortu w miejscu pracy – powiedziała Magdalena Dacka, HR Business Partner, ADP Polska.
Jedna trzecia europejskich pracowników ma wrażenie, że pracodawca niedostatecznie wspiera ich rozwój zawodowy. We Francji, Włoszech i w Niemczech wskaźnik ten jest nawet wyższy. W tym kontekście zastanawiać może fakt, że zarówno Francja, jak i Niemcy plasują się TOP 3 krajów,
do których najchętniej przenieśliby się pracownicy z innych regionów Europy.
W opinii pracowników, podstawowym zadaniem działów HR jest zapewnianie im możliwości udziału w szkoleniach (32%), a w dalszej kolejności doradztwo zawodowe i pomoc w planowaniu kariery (23%). W związku z tym strategia HR powinna uwzględniać wszelkie czynniki mogące stanowić nawet potencjalną przeszkodę w rozwoju zawodowym pracowników.
– Specjaliści ds. HR powinni zadbać o to, żeby pracownicy na wszystkich europejskich rynkach brali pod uwagę kwestie pokoleniowe i mieli świadomość potencjalnych wyzwań związanych z wiekiem. Ma to również istotne znaczenie przy planowaniu rozwoju kariery zawodowej i szkoleń. Jeśli pracownicy mają wrażenie, że czynniki, na które nie mają wpływu uniemożliwiają im rozwój zawodowy, mogą odczuwać zniechęcenie. Chcąc zagwarantować sobie zaangażowanie i motywację personelu, pracodawcy muszą zadbać, aby wszyscy pracownicy byli traktowani sprawiedliwie i otrzymywali wsparcie i uznanie, na jakie zasługują. Organizacje powinny także wziąć pod uwagę wszelkie obawy pracowników związane ze zmianami pokoleniowymi. Pozwoli to wykorzystać potencjał, jaki oferuje zróżnicowanie wiekowe
i kompetencyjne personelu – podsumowała Magdalena Dacka.
Więcej informacji o opiniach europejskich pracowników dostępnych jest w kompleksowym raporcie The Workforce View in Europe 2017.
Badanie „The Workforce View in Europe 2017” ma na celu ukazanie opinii europejskich pracowników na temat przyszłości rynku pracy. Badanie zostało przeprowadzone na zlecenie ADP przez niezależną agencję badań rynku Opinion Matters w lipcu 2016 r. W ankiecie wzięło udział 9920 aktywnych zawodowo, dorosłych pracowników, reprezentujących osiem europejskich gospodarek: Francję, Niemcy, Włochy, Holandię, Polskę, Hiszpanię, Szwajcarię i Wielką Brytanię.
>>> Czytaj też: Dlaczego wierzymy w zupełnie wolny rynek? Wielkie nieporozumienie w samym sercu ekonomii
