Dwie emerytury dla jednej osoby: mundurowa i cywilna
Możliwość pobierania dwóch emerytur dotyczy m.in. osób związanych ze służbami mundurowymi. Przepisy dopuszczają sytuację, w której jedna osoba może otrzymywać dwa świadczenia, jeśli po zakończeniu służby w formacjach mundurowych podejmowała pracę w sektorze cywilnym, a oba okresy aktywności zawodowej są od siebie wyraźnie oddzielone. Oznacza to, że emerytura z systemu zaopatrzeniowego, np. wojskowego, oraz z powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych może zostać przyznana tylko wtedy, gdy nie dochodzi do pokrywania się okresów służby i pracy. Każdy z systemów musi obejmować inny etap kariery zawodowej.
Kto może pobierać podwójną emeryturę: mundurową i cywilną?
Przepisy wynikające z ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy rozróżniają sytuację osób, które rozpoczęły służbę przed 2 stycznia 1999 r., od tych, które wstąpiły do niej po 1 stycznia 1999 r.
Prawo do pobierania dwóch emerytur dotyczy żołnierzy i funkcjonariuszy, którzy rozpoczęli służbę po tej dacie. W ich przypadku okresy pracy cywilnej nie wpływają na wysokość emerytury mundurowej. Oznacza to, że mogą oni otrzymywać zarówno świadczenie z systemu zaopatrzeniowego (np. emeryturę wojskową), jak i odrębną emeryturę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynikającą z pracy poza służbą, np. na etacie lub z prowadzenia działalności gospodarczej.
Oba świadczenia są wypłacane niezależnie przez różne instytucje i nie podlegają łączeniu w jedną kwotę.
Którzy żołnierze i funkcjonariusze nie mogą pobierać dwóch świadczeń?
Osoba pobierająca emeryturę mundurową, która rozpoczęła służbę przed 2 stycznia 1999 r., nie może jednocześnie pobierać dwóch świadczeń – musi zdecydować się na emeryturę mundurową albo emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS). Wynika to z tego, że przy wyliczaniu emerytury mundurowej uwzględnia się nie tylko okresy służby, ale także okresy składkowe i nieskładkowe z powszechnego systemu emerytalnego, mimo że nie dotyczą one samej służby.
Takie rozwiązanie sprawia, że lata pracy cywilnej, które w systemie powszechnym dawałyby prawo do emerytury dopiero po osiągnięciu wieku emerytalnego, są już „wliczane” do świadczenia mundurowego wypłacanego wcześniej, niezależnie od wieku.
Podwójna emerytura nie tylko dla funkcjonariuszy. Można łączyć świadczenia z ZUS i KRUS
Prawo do dwóch emerytur przysługuje także osobom, które przez pewien okres prowadziły działalność rolniczą, a następnie podjęły pracę na etacie lub rozpoczęły działalność gospodarczą objętą ubezpieczeniem w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. W takiej sytuacji możliwe jest uzyskanie dwóch odrębnych świadczeń – jednego z KRUS oraz drugiego z ZUS.
Aby jednak otrzymać oba świadczenia, konieczne jest spełnienie określonych w przepisach warunków.
Kto może pobierać dwie emerytury: jedną z ZUS, drugą z KRUS?
Aby móc otrzymywać dwa świadczenia z ZUS i KRUS, trzeba spełnić określone warunki:
- urodzić się po 31 grudnia 1948 r.,
- osiągnąć powszechny wiek emerytalny (60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn),
- posiadać co najmniej 25 lat udokumentowanego podlegania ubezpieczeniu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,
- wykonywać pracę poza gospodarstwem rolnym i opłacać składki do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Dwie emerytury dla jednej osoby: polska i zagraniczna
Kolejną sytuacją, w której możliwe jest pobieranie dwóch świadczeń, jest praca wykonywana zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Dotyczy to w szczególności osób, które po części swojej kariery zawodowej w kraju wyjechały za granicę w celach zarobkowych.
Kto może pobierać emeryturę polską i zagraniczną?
Aby otrzymać emeryturę zarówno w Polsce, jak i w innym kraju, trzeba spełnić wymagania obowiązujące w każdym z systemów oddzielnie. W państwach Unii Europejskiej oraz w krajach, z którymi Polska ma podpisane umowy o zabezpieczeniu społecznym, obowiązują odrębne przepisy dotyczące nabywania prawa do świadczeń. Nie funkcjonuje jedno wspólne świadczenie emerytalne obejmujące wszystkie państwa.
Oznacza to, że osoba, która część kariery zawodowej przepracowała w Polsce, a następnie w innym kraju, np. w Holandii, i spełni warunki w obu systemach, może otrzymać dwa niezależne świadczenia – jedno z Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz drugie z zagranicznej instytucji emerytalnej. Każdy z tych organów rozpatruje wniosek osobno i samodzielnie ustala wysokość emerytury.
W Holandii wiek emerytalny wynosi obecnie 67 lat i jest stopniowo podwyższany wraz ze wzrostem średniej długości życia – w 2028 roku ma wynieść 67 lat i 3 miesiące. W praktyce może to oznaczać, że świadczenie z Polski zostanie przyznane wcześniej, a emerytura zagraniczna dopiero później, ze względu na różnice w wieku emerytalnym.
