Europejczycy martwili się tym, że nie osiągnięto porozumienia w sprawie szybkiej wypłaty piątej transzy pomocy dla Grecji (12 mld) bez której Grecja w lipcu zbankrutuje. Amerykanie twierdzili, że takie przystawienie rewolweru do skroni greckim politykom (danie im 2 tygodni na przyjęcie oszczędnościowych regulacji) jest dobre, bo wymusi na nich odpowiednie działanie. O tym zresztą zapewniał premier Grecji. Czy tak się stanie to już inna bajka, ale rzeczywiście prawdopodobieństwo pozytywnego rozwoju sytuacji (jeśli chodzi o tę transzę) jest większe niż negatywnego.
Rynek akcji rozpoczął sesję od spadku indeksów, ale jak tylko indeks S&P 500 zbliżył się do średniej 200. sesyjnej to natychmiast odskoczył. Nie było w poniedziałek poważnych powodów do przełamania tej średniej, więc nic dziwnego, ze indeksy (wsparte zachowaniem rynku walutowego) rosły. Jak myślę czekanie na środowe posiedzenie FOMC też już bykom pomagało. W ostatniej godzinie niedźwiedzie usiłowały zepchnąć indeksy, ale były za słabe, co dodatkowo pomagało bykom. Zwyżki były co prawda niewielkie, ale jeśli we wtorek parlament grecki udzieli rządowi wotum zaufania to czekania na Fed powinno bykom pomagać.
GPW rozpoczęła poniedziałkową sesję jednoprocentowym spadkiem indeksów (podobnie jak inne indeksy europejskie). Nie było to nic nadzwyczajnego, bo TPSA notowana była bez dywidendy (1,5 zł/akcję), co odejmowało od WIG20 około pół procent wtedy, jeśli kurs TPSA nie zmieniał się w stosunku do nowego poziomu odniesienia. W oczekiwaniu na mocniejszy impuls po prostu zastygł w marazmie.
Niespodzianka przyszła podczas fixingu, który podwoił straty, przez co WIG20 spadł o 1,81 procent, mimo ze indeksy w USA rosły, a na innych giełdach europejskich zmniejszyły straty do kosmetycznych. Jak widać rzeczywiście ta poprzednia, olbrzymia siła naszego rynku wynikała z rozgrywek przed wygasaniem czerwcowej linii kontraktów. Do następnego dnia wygasanie zostało 3 miesiące, więc rynek może już zacząć odzwierciedlać to, co będzie się działo na świecie.
