Polska rakieta suborbitalna ILR-33 Bursztyn 2K osiąga kosmos

Ten tekst przeczytasz w 4 minuty
7 lipca 2024, 09:00
kosmos
kosmos/nieznane
3 lipca 2024 roku stało się dniem przełomowym dla polskiej technologii kosmicznej. Polska rakieta suborbitalna ILR-33 BURSZTYN 2K, opracowana przez inżynierów z Łukasiewicz – Instytutu Lotnictwa, osiągnęła pułap 101 km, co oznacza wejście w przestrzeń kosmiczną. Ten sukces jest szczególnie znaczący, ponieważ ILR-33 BURSZTYN 2K jest pierwszą na świecie rakietą, w której jako utleniacz zastosowano nadtlenek wodoru o stężeniu 98%.

Sukces na międzynarodowej arenie

Testy rakiety odbyły się w Norwegii, w centrum Andøya Space Sub-Orbital, gdzie rakieta została wystrzelona o godzinie 13:09, osiągając pułap 101 km. Polska Agencja Kosmiczna, współfinansująca to przedsięwzięcie, miała kluczowy wkład w ten sukces. Wystrzelenie rakiety odbyło się zgodnie z planem, a głowica wraz z przedziałem ładunku użytecznego wpadła do Morza Norweskiego 135 km od miejsca startu i została odzyskana.

„Przekroczenie przez, opracowaną w Łukasiewicz – Instytucie Lotnictwa, rakietę ILR-33 BURSZTYN 2K bariery kosmosu jest historycznym momentem. Nigdy w naszej historii polska rakieta nie osiągnęła takiego pułapu” – podkreśla dr Michał Wierciński, wiceprezes Polskiej Agencji Kosmicznej.

„Jesteśmy dumni z faktu, że zainaugurowany przez śp. prof. Piotra Wolańskiego projekt rozwoju polskiej rakiety suborbitalnej, w której jako rakietowy materiał pędny zastosowany został nadtlenek wodoru o stężeniu 98%, świętuje międzynarodowy sukces. Osiągnięcie przez ILR-33 BURSZTYN 2K pułapu 101 km to wydarzenie przełomowe w historii polskiej nauki i dokonań polskich inżynierów w zakresie technologii kosmicznych” – mówi dr inż. Paweł Stężycki, dyrektor Łukasiewicz – Instytutu Lotnictwa.

Droga do sukcesu

Droga do tego osiągnięcia była pełna wyzwań. Organizacja zagranicznej misji kosmicznej zajęła pół roku i wymagała precyzyjnej logistyki oraz współpracy z wieloma instytucjami, w tym z Ministerstwem Obrony Narodowej, Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Ministerstwem Rozwoju i Technologii oraz Ministerstwem Spraw Zagranicznych.

„Organizacja całej logistyki wymagała przewozu nie tylko rakiety ILR-33 BURSZTYN 2K, będącej demonstratorem technologii, ale także mobilnej wyrzutni WR-2, systemów awioniki, infrastruktury wspomagającej integrację obiektu oraz materiałów pędnych. Konieczne było pozyskanie odpowiednich pozwoleń eksportowych i realizacja bezpiecznego specjalistycznego transportu” – wyjaśnia mgr inż. Michał Pakosz, kierownik Działu Technologii Rakietowych oraz kierownik projektu ILR-33 BURSZTYN 2K w Łukasiewicz – Instytucie Lotnictwa.

Sukces rakiety ILR-33 BURSZTYN 2K to efekt wieloletnich badań i testów. Po czterech udanych testach lotnych w Polsce, zdecydowano się na zagraniczną kampanię startową, która pozwoliła na przetestowanie rakiety w warunkach zbliżonych do kosmicznych. „To, że polska rakieta suborbitalna osiągnęła pułap 101 km jest wynikiem zaangażowania i determinacji całego zespołu badawczego” – podkreśla dr inż. Sylwester Wyka, zastępca dyrektora ds. badawczych w Łukasiewicz – Instytucie Lotnictwa.

Przyszłość polskich technologii kosmicznych

Osiągnięcie pułapu 101 km przez ILR-33 BURSZTYN 2K jest wynikiem systematycznie prowadzonych udoskonaleń. Inżynierowie z Instytutu wdrożyli szereg nowoczesnych technologii, takich jak powiększone silniki pomocnicze, hybrydowy silnik głównego stopnia o wydłużonym czasie pracy oraz mobilną wyrzutnię rakiet suborbitalnych WR-2.

„Dzięki testom w Norwegii, udowodniliśmy, że rakieta ILR-33 BURSZTYN 2K jest kompletnym i dojrzałym rozwiązaniem technicznym” – mówi dr inż. Adam Okniński, dyrektor Centrum Technologii Kosmicznych w Łukasiewicz – Instytucie Lotnictwa. Dodaje, że konsekwentna realizacja programu BURSZTYN sprawiła, że Polska może rozwijać własne rakiety nośne, co pozwoliłoby na wynoszenie małych satelitów na niską orbitę ziemską za pomocą krajowych konstrukcji.

Polska rakieta suborbitalna ILR-33 BURSZTYN 2K jest nie tylko dowodem na wysokie kompetencje polskich inżynierów, ale także otwiera nowe możliwości dla polskiej technologii kosmicznej. Jest to ważny krok w kierunku niezależnego dostępu Polski do przestrzeni kosmicznej oraz przyszłych zastosowań w cywilnych i wojskowych misjach kosmicznych.

Nadtlenek wodoru (H₂O₂) to związek chemiczny, który jest jednym z najbezpieczniejszych i najbardziej ekologicznych utleniaczy stosowanych w technologiach rakietowych. Powszechnie znany jako woda utleniona w niższych stężeniach (około 3%), w przemyśle wykorzystywany jest jako perhydrol o stężeniu 30% do wybielania tkanin i innych zastosowań chemicznych. W rakiecie ILR-33 BURSZTYN 2K zastosowano nadtlenek wodoru o stężeniu 98%, co umożliwia osiąganie wyższych wydajności energetycznych. Jego ekologiczność wynika z faktu, że po rozkładzie powstają jedynie woda i tlen, co minimalizuje negatywny wpływ na środowisko.

Źródło: Łukasiewicz – Instytut Lotnictwa, Polska Agencja Kosmiczna

Sławomir Biliński

Copyright
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło: forsal.pl
Zapisz się na newsletter
Zapraszamy na newsletter Forsal.pl zawierający najważniejsze i najciekawsze informacje ze świata gospodarki, finansów i bezpieczeństwa.

Zapisując się na newsletter wyrażasz zgodę na otrzymywanie treści reklam również podmiotów trzecich

Administratorem danych osobowych jest INFOR PL S.A. Dane są przetwarzane w celu wysyłki newslettera. Po więcej informacji kliknij tutaj