Kwintesencją wolnego rynku i żywiołów, które nim targają, są giełdy. Jednak zdarza się, że nawet na nich niewidzialna ręka rynku zamienia się w łapę, która nimi steruje. Tu Chiny wyznaczyły zupełnie nowe standardy. Gdy niedawno po wzroście cen o 150 proc. (w ciągu kilkunastu miesięcy) koniunktura się załamała, a kursy spadły o 1/3, władze zarządziły hossę. Blokują podaż (zawieszenie notowań wielu firm, zakaz sprzedaży dla insiderów i inwestorów mających więcej niż 5 proc. kapitału, zamrożenie ofert pierwotnych) i kreują popyt (nakaz zakupów dla domów maklerskich, funduszy i innych instytucji). A bank centralny zapewnia ogromne środki na kredyty na akcje.
Ktoś wierzy jeszcze, że wyceny spółek mają coś wspólnego z rzeczywistą ich wartością?
Świat, ale i zwykli Chińczycy mają o czym myśleć. Nadzwyczajne środki oznaczają, że sytuacja też jest nadzwyczajna. Im dłużej rządowa łapa będzie grzebać w giełdowym mechanizmie, tym gorszy będzie to sygnał. Chiny mogą też znieść ograniczenia i zalać giełdy pieniędzmi, co byłoby odmianą luzowania ilościowego znanego np. z USA. Ale stosuje się je, gdy alternatywą jest ekonomiczna katastrofa. Mogą też wrócić do rynku – wtedy dowiemy się prawdy. Na tym polega jego urok: porusza się od euforii do paniki, od przewartościowania do niedowartościowania – i z powrotem, ale średnio rzecz biorąc odzwierciedla rzeczywistość gospodarczą. W końcu prawidłowo wyceni sytuację polityczną i ekonomiczną Chin. Tyle że na tym może im najmniej zależeć.
