Dolar radził sobie niezwykle dobrze na tle innych walut G10, mimo podpisania ramowego porozumienia pokojowego między USA a Iranem.
Kluczowe punkty:
- Zyski USD rosną mimo słabnących ryzyk związanych z wojną w Iranie.
- Warsh uderza w jastrzębie tony podczas pierwszej konferencji prasowej jako prezes Fedu.
- Amerykański rynek pracy pozostaje stabilny, presja inflacyjna rośnie.
- Spadek ryzyka instytucjonalnego powinien być pozytywny dla USD.
- Nieznacznie podnosimy prognozę dla USD, wciąż jednak spodziewamy się spadków.
Dolar stał się główną przystanią dla inwestorów po wybuchu wojny
Po wybuchu konfliktu w Iranie dolar stał się główną przystanią dla inwestorów, w znacznej części dzięki statusowi USA jako eksportera netto ropy. Realne ustanie działań wojennych nie przyniosło jednak takiego odpływu kapitału z bezpiecznych aktywów, jakiego można było się spodziewać. Po pierwsze, jastrzębi zwrot Rezerwy Federalnej wzmacnia atrakcyjność dolara poprzez różnice w wysokości stóp procentowych między gospodarkami, a konsekwencje ekonomiczne konfliktu pozostają asymetryczne – gospodarka USA rozwija się dobrze, strefy euro zaś mierzy się ze względną stagflacją. Obawy dotyczące trwałości porozumienia pokojowego również mogą ograniczać apetyt na ryzyko, jako że inwestorzy mogą wstrzymywać się z otwieraniem większych pozycji, póki nie zostanie podpisane trwałe porozumienie.
Kurs dolara: prognoza w górę
Podnosimy naszą prognozę dla dolara względem kwietnia. Popyt na bezpieczne aktywa spowodowany wojną w Iranie okazał się bardziej trwały niż oczekiwano, a dodatkowo spodziewamy się późniejszego niż wcześniej zmniejszenia różnicy między stopami procentowymi Fedu i EBC, ponieważ odporność amerykańskiego rynku pracy prawdopodobnie podtrzyma jastrzębią postawę FOMC. Wydaje się również, że degradacja amerykańskich instytucji słabnie w obliczu spadku popularności prezydenta Donalda Trumpa. Jako że Republikanie mają stracić kontrolę nad Kongresem w wyborach śródokresowych, sądzimy, że zdolność Trumpa do realizowania jego programu, a tym wywierania wpływu na Fed, zostanie znacznie ograniczona.
Wpływ wojny w Iranie na dolara
Jak na razie niewiele w danych sugeruje, żeby wojna w Iranie miała wyraźnie negatywny wpływ na amerykańską gospodarkę. Wzrost wydaje się dobry, wspierany przez odporne wydatki konsumenckie, rynek pracy, na którym widoczne są tylko niewielkie pęknięcia i niezwykle duże inwestycje w sztuczną inteligencję. Wskaźniki aktywności biznesowej odbiły do poziomów bardziej zgodnych z ekspansją w środku cyklu koniunkturalnego niż gospodarką absorbującą silny szok geopolityczny. Sądzimy, że rosnąca presja inflacyjna i spadające zaufanie konsumentów zaważą na wydatkach w drugiej połowie roku, przy czym rzeczywiste zakończenie konfliktu oznacza, że amerykańska gospodarka prawdopodobnie zaabsorbuje szok bez większych szkód.
Dane z rynku pracy
W dalszym ciągu postrzegamy rynek pracy jako jasny punkt. Zatrudnienie pozostaje silne a jego tempo pozwala wciąż na bieżąco absorbować nowe osoby i utrzymywać bezrobocie zakotwiczone na historycznie niskich poziomach – starzenie się społeczeństwa i zaostrzenie polityki migracyjnej sprawiają, żę stopa zatrudnienia breakeven znacznie spadła. Liczba nowych deklaracji bezrobocia jest niska, tuż powyżej 220 tys., co sugeruje, że firmy nie dążą do redukcji etatów. Organizacja Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej wyraźnie, choć krótkotrwale wspiera tworzenie nowych miejsc pracy, niemniej nawet po odcięciu tego szumu informacyjnego widzimy rynek pracy bliski pełnego zatrudnienia.
Inflacja
Presja inflacyjna zwiększa się i będziemy uważnie śledzić sytuację, by przekonać się, czy rosnące koszty produkcji zaczynają przekładać się na wyższą liczbę zwolnień, zamrożenie zatrudnienia i stopniowe ochładzanie się warunków na rynku pracy w dalszej części roku. Inflacja CPI osiągnęła w maju najwyższy poziom od trzech lat (4,2%), przy czym za ponad 60% wzrostu w skali miesiąca odpowiadał wzrost cen energii. Będąca w ryzach miesięczna miara bazowa, w szczególności jej subindeksy dotyczące kosztów zamieszkania i usług, uspokaja, wciąż jest jednak za wcześnie, by zaobserwować efekty drugiej rundy wynikające ze skoku cen energii.
Fed i stopy procentowe
Podczas pierwszego posiedzenia z Kevinem Warshem na stanowisku prezesa FOMC utrzymał stopę fed funds na niezmienionym poziomie. Niemniej przyniosło ono poważny jastrzębi zwrot – znacznie wykraczający poza powszechnie oczekiwaną pauzę. Towarzyszące mu komunikaty dały jasno do zrozumienia, że Fed jest coraz bardziej zaniepokojony perspektywami inflacji i będzie uważnie wypatrywał dowodów na to, czy wzrost głównej miary inflacji w obliczu wyższych cen energii zaczyna rozlewać się na ceny bazowe. Choć mediana w dot plocie wciąż sugeruje brak zmian wysokości stóp procentowych w 2026 r., to obecnie 9 z 18 głosujących członków przewiduje co najmniej jedną ich podwyżkę w tym roku, co stanowi wyraźny sygnał, że decydenci są otwarci na mniej akomodacyjną politykę monetarną.
Jastrzębi ton został wzmocniony przez samo oświadczenie, z którego usunięto wszelkie wzmianki o nastawieniu na łagodzenie polityki monetarnej i forward guidance. Nacisk na stabilność cen, bardziej agresywna rewizja w górę dot plotu i liczne odniesienia do tego, że Fed od pięciu lat nie osiąga celu inflacyjnego wspierają narrację, że nie trzeba wiele, by przechylić szalę na korzyść podwyżki stóp procentowych. Ta coraz bardziej jastrzębia postawa sugeruje, że nieustanna presja ze strony Trumpa na ich obniżenie ma znikome znaczenie dla obecnego składu rady, co odzwierciedla słabnący autorytet prezydenta.
Nie dajemy się ponieść i nadal opowiadamy się za dłuższym okresem utrzymywania stóp procentowych na niezmienionym poziomie. To nie jest powtórka z 2022 r. Ponowne otwarcie cieśniny Ormuz oznacza, że ceny ropy utrzymają się prawdopodobnie blisko przedwojennych poziomów, co powinno zmniejszyć presję na inflację w USA, i jak dotąd nie widzimy sygnałów świadczących o rozlewaniu się szoku inflacyjnego na miarę bazową. Dezinflacyjny impuls pochodzący ze spadających kosztów energii w połączeniu ze słabnącym popytem są wystarczającym uzasadnieniem, by Fed mógł na razie nie podejmować żadnych działań i potencjalnie obniżał stopy procentowe w 2027 i 2028 r., jeśli stopa bezrobocia wzrośnie na tyle, by zmienić bilans ryzyk.
Kurs dolara: prognoza
Jak wspomnieliśmy, rewidujemy prognozę dla dolara w górę. Nasze oczekiwanie łagodnego wzrostu pary EUR/USD nie ulega jednak zmianie. Deeskalacja wojny w Iranie pozostaje scenariuszem bazowym, a odpływ kapitału z bezpiecznych aktywów nie osiągnął jeszcze pełni. Nie spodziewamy się pełnego cyklu podwyżek stóp procentowych Fedu – spadek cen energii i zaufania konsumentów powinny utrzymać inflację w ryzach. Obawy dotyczące deficytu fiskalnego w USA i szerszej premii za ryzyko związanej z Trumpem zapewne ponownie wysuną się na pierwszy plan, gdy uwaga przestanie skupiać się na konflikcie. Wszelkie straty dolara będą ograniczone przez dobre wyniki amerykańskiej gospodarki, którą nieustannie wspierają odporny rynek pracy, wysokie zyski przedsiębiorstw i wzrost produktywności spowodowany sztuczną inteligencją, który nie jest jeszcze w pełni odzwierciedlony w danych dotyczących dynamiki PKB.
Autor: Matthew Ryan, CFA – szef działu analiz rynkowych Ebury
Informacje zawarte w niniejszym dokumencie służą wyłącznie do celów informacyjnych. Nie stanowią one porady finansowej lub jakiejkolwiek innej porady, mają charakter ogólny i nie są skierowane dla konkretnego adresata. Przed skorzystaniem z informacji w jakichkolwiek celach należy zasięgnąć niezależnej porady. Ebury nie ponosi odpowiedzialności za konsekwencje działań podjętych na podstawie informacji zawartych w raporcie.
